Μπορείτε να με βρίσετε. Πολύ. Αλήθεια.

Σκεφτόμουν ρε πούστη, πόσο ξεροκέφαλα κωλόπαιδα ήμασταν πάντα και τι δίκιο που 'χαν οι μανάδες μας. Πως μου ήρθε τώρα αυτό (εδώ είναι που θα με βρίσετε). Κατάλαβα σχετικά πρόσφατα ότι η υψηλόμισθη θέση που περιμένω ως ειδήμων στο delivery δεν πρόκειται να έρθει ποτέ και κατά συνέπεια δεν θα αποζημιωθώ για τα τόσα και τόσα ευρό που έχω ξοδέψει σε κάθε λογής κουζίνα που μπορεί να συσκευαστεί. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να αρχίσω το μαγείρεμα κι εγώ, με αμφίβολα μέχρι στιγμής αποτελέσματα. Η δόλια μάνα άρχισε να δέχεται προς μεγάλη της ευχαρίστηση τηλεφωνήματα του στυλ "πού το βάζω τώρα αυτό" και "γιατί μου συμπεριφέρεται έτσι εκείνο" και ούτω καθέξής, κάτι που την οδήγησε στο βιβλιοπωλείο για να μου πάρει ένα τσελεμεντέ (ο οποίος φυσικά "δε ξέρει" τόσο καλά όσο η ίδια) και, πιστεύω ακράδαντα, και στην εκκλησία για να ανάψει μια λαμπάδα που το παιδί της αποφάσισε επιτέλους να γίνει γυναίκα σωστή και νοικοκύρισα. Τέλος πάντων, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι στο ότι για χρόνια και χρονάκια αντιστεκόμουν σθεναρά στην αγορά αυτού που κάθε ελληνική οικογένεια αποκαλεί "το multi". Ναι, ναι, αυτό το μπζιν μπζιν με τα λεπίδια που βρισκόταν ΜΟΝΙΜΩΣ στον πάγκο κάθε σπιτιού και ήταν ένας μικρός θεούλης που μπορούσε να κάνει τα πάντα! Ένα δράμα έχω περάσει μ' αυτό το μηχάνημα το τόσο αγαπητό, άσε που κάθε φορά που βρισκόταν κάτι που ήταν σαν αυτό το standar που είχαμε, αλλά έκανε και κάτι τις παραπάνω, τρέχαμε να το αγοράσουμε μόνο και μόνο για να καταλήξουμε ότι δε κάνει τίποτα καλά και δε μπορεί να συγκριθεί με το δικό μας. Anyway, ομολογώ πως παρά τα παιδικά τραύματα, ένας αξιόλογος έμπορας μου πούλησε ένα τέτοιο επειδή "έτριβε και πάγο για coctail" (όχι και πολύ καλά βέβαια), αλλά όταν αποφάσισα μια μέρα να βάλω κάτι περισεύματα, να τα "περάσω απ' το multi" και να τα φάω ως dip (με τραγικά αποτελέσματα όπως μπορείτε να φανταστείτε), συνειδητοποίησα για τα καλά ότι το μηχάνημα αυτό είναι διαβολικό και το ξεφορτώθηκα.
Όχι βέβαια για πολύ, καθώς και η αγαπητή μου θεία (που ποτέ δε το περίμενα από εκείνη) ήταν μέσα στο κόλπο και σε μια αναπλήρωση των οικιακών συσκευών (η καφετιέρα χαλάει πάντα στην 4ετία), μου φόρτωσε και ένα τέτοιο απεχθές μηχάνημα γιατί "δε μπορεί να μην έχεις". Τι να κάνω, χωρίς καφετιέρα δε ζω, το πήρα κι αυτό και το 'χωσα σ' ένα ντουλάπι να μη το βλέπω. Αποφάσισα όμως, μετά από διάφορες σάλτσες με κομματάκια ντομάτας και κρεμμυδιού να μου χαλάνε την ισορροπία, να του δώσω μια και μόνη ευκαιρία.
Και κάπου εδώ θα φτάσω στο κεντρικό συμπέρασμα, το οποίο με λυπεί πολύ που θα παραδεχτώ, αλλά είναι πέρα για πέρα αλήθεια. Καθήστε.. ΕΙΧΑΝ ΔΙΚΙΟ. Ναι. Είχαν απόλυτο δίκιο. Αυτό το μαραφέτι ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΞΗΣ. Και ναι, ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ. Τι να πω, μπορεί να φταίει που εμείς μεγαλώσαμε βλέποντας παλαβούς να μαγειρεύουν στην τηλεόραση και (άκουσον, άκουσον) να χρησιμοποιούν μαχαίρια (τη γνώση των οποίων καμιά ελληνίδα νοικοκυρά δεν έχει, γιατί τι να ψιλοκόψεις αφού έχεις το multi).
Αυτά είχα να πω εν ολίγης, ελπίζω να μη συνειδητοποιήσω στην πορεία πως λόγω ύπαρξης έχουν και οι παρκετέζες και τα σεμεδάκια και όλα τα υπόλοιπα περίεργα πράγματα με τα οποία μεγαλώσαμε, αλλά πια δεν είμαι σίγουρη για τίποτα. Τέλος πάντων, μάνα, sorry..

ΥΓ. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, ναι, έχω πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθώ.
ΥΓ2. Και, όχι, η ζωή μου δεν είναι τόσο τραγική, ευχαριστώ.!

Και μου 'λεγε η μάνα μου, μη πίνεις Jameson παιδί μου.

Η πραγματικότητα κερδίζει πάντα. Πικρή, ανένδοτη, ζόρικη, γλυκιά, απλή, βαρετή, υπέροχη, πιο επίθετο θα μπορούσε να δημιουργηθεί που να μη της ταιριάζει? Παίζεις ένα παιχνίδι με βόλους και απέναντι σου η μέρα, η κάθε μέρα, όλες οι μέρες οι άπειρες, με χίλια χρώματα φορεμένα πάνω τους, πώς να κερδίσεις? Κάθεσαι ο μαλάκας και λες, θα παίξω, ξέρω ότι θα χάσω, αλλά να, κάπου εκεί στο βάθος βλέπω κάτι στο φόρεμα μιας μέρας στο άπειρο, ναι, ένα κόκκινο τόσο έντονο, θέλω να το δω από κοντά! Και κάνεις να ξανακοιτάξεις και το κόκκινο έχει χαθεί, είναι κάπου αλλού, πού να'ναι? Άνθρωποι κρέμονται απ' τα χέρια της κάθε μέρας, δε τους ξέρεις, δε τους συμπαθείς, μπορεί να τους αγαπάς μέχρι τότε, μπορεί να τους μισείς, στο ίδιο συνεχές είναι όλα αυτά, ποιοι είναι? ποιος είσαι? Τι θέλουν να σου πουν αυτές οι μέρες, τι ξέρουν? Δεν έχουν βλέμμα, δε μπορείς να μαντέψεις, δε νοιάζεσαι άλλωστε αρκετά για να πέσεις σε τέτοια πηγάδια, να παίξεις θες μόνο, μα αποκαρδιώνεσαι λιγάκι που ο δρόμος δεν έχει έξοδο. Κι οι μέρες κερδίζουν, έρχονται, περνάνε και εξαφανίζονται στο άπειρο απ' όπου ήρθαν, δε μπορείς να τις ακουμπήσεις καν, χάνονται κάτω απ' τα χέρια σου, κάποτε σκεφτόσουν ότι αυτό συμβαίνει γιατί είναι φτιαγμένες απ' όνειρο, τώρα δεν είσαι και τόσο σίγουρος αν είναι καν φτιαγμένες από αλήθεια. Κι αρχίζεις και κουράζεσαι απ' τη σκυφτή και άβολη στάση, θες να ξαπλώσεις να κοιμηθείς κι αυτές να περνάνε, να παίζουν μόνες τους, να κερδίζουν και να χάνουν και να μη σε νοιάζει, αλλά όλο και κάτι υπέροχο περιμένεις να φορά η επόμενη ή ίσως αυτή παρακάτω και να, ήταν και μερικές που δε τους έδωσες σημασία και μετάνιωσες που δεν είδες όλα τους τα χρώματα. Παίρνεις μια ανάσα και παίζεις ξανά, λίγο από τύψεις, λίγο από φόβο, λίγο από προσδοκίες, κάθεσαι και τις αφήνεις να συνεχίσουν την παρέλαση τους, κουρασμένος και χαμένος, ακόμα και αφού έχεις δει το ομορφότερο χρώμα και τον πιο γλυκό άνθρωπο που θα μπορούσαν να κουβαλούν, πάλι κουρασμένος και χαμένος απ' το συνεχές, πάλι κουρασμένος και χαμένος απ' τα γκρίζα και τα μαύρα που έρχονται στην αμέσως επόμενη, πάντα κουρασμένος και χαμένος να παίζεις με τους ίδιους χρωματιστούς σου βόλους, την ελπίδα, το φόβο, τη μαγεία και τη θλίψη.

Τη βαρέθηκα αυτή τη γαμημένη μεταφορά. Μ' έχει ήδη νικήσει η μέρα κι έχει πολύ ακόμα, 'ντάξει?

Δε τα φτιάχνουν τα "Ουρλιαχτά" όπως παλιά!

Ακούγοντας πρωί-πρωί τον κύριο Dylan, άρχισα να σκέφτομαι, με τη σφουγγαρίστρα ανά χείρας (standarάκι), πόσο πλάκα θα είχε αν προσπαθούσε κάποιος σήμερα να γράψει ένα τύπου "Howl", όπως έκανε ο Ginsberg το '50. Τι στο καλό θα μπορούσες να γράψεις για την εποχή μας αυτή και τους ανθρώπους της? Ποια είναι τα "μεγαλύτερα κεφάλια της γενιάς μας"? Ποιοι οι "Όσιοι", ποιοι οι "Μολόχ"?
Δηλαδή, ναι, εντάξει, υπάρχει τέχνη, σίγουρα. Πώς είναι όμως πια? Πως διαφοροποιείται απ' το παρελθόν και πως το ενσωματώνει για να δημιουργήσει κάτι νέο? Πώς επαναστατεί? Και φυσικά υπάρχουν και επαναστάτες, υπάρχουν και αναρχικοί (της ζωής, όχι της πολιτικής), υπάρχουν θερμές συζητήσεις και διαφωνίες, αλλά με ποιο τρόπο γίνονται πια αυτά?? Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, ποιος ο στόχος τους ο απώτερος και ποιοι οι στόχοι στους οποίους επιτίθενται? Τι είναι ακτιβισμός, τι κρύβει πίσω απ' τα γράμματα του?
Και βέβαια, υπάρχουν και αλήτες, υπάρχουν ρεμάλια, υπάρχουν πότες, υπάρχουν ναρκωτικά (αν και δε τα φτιάχνουν όπως παλιά, όπως και το χαλβά Φαρσάλων αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).
Που συγκλίνουν όμως αυτοί, που "ομαδοποιούνται"? Υπάρχουν ποιητές-επαναστάτες-μουσικοί-αλήτες πια? Υπάρχουν "κινήματα", σκοποί που ν' αγιάζουν τα μέσα και να φτιάχνουν μαργαριτάρια απ' τα σκατά της ζωής τους?
Υπάρχει το ίδιο πάθος? Η ίδια απελπισία για ζωή?
Ή μήπως όλα τούτα ήταν πάντα ατομικά? Μήπως κάποιοι άνθρωποι, αντισυμβατικοί και αντιδραστικοί, έβρισκαν πάντα τις συνθήκες στις οποίες θα επαναστατούσαν προσωπικά, θα δημιουργούσαν προσωπικά, θα καταστρέφονταν προσωπικά και ούτω καθεξής? Αδυνατώ να το πιστέψω η αλήθεια είναι.
Πάντως, μ' όλη τούτη τη σκέψη μου 'ρθαν στη μνήμη κάτι "όσιοι", κάτι αλήτες, κάτι αναρχικοί της ζωής, κάτι ποιητές, κάτι συζητήσεις, κάτι ποτά, κάτι πάθη, κάτι ιστορίες, κάτι σαν .."Ουρλιαχτό".
Κάτι σαν απάντηση στον εαυτό μου. Κάτι σαν ναι, υπάρχουν αν θες να τα βρεις κι αν κάποιος είχε τ' αρχίδια να το γράψει, πιθανότατα θα ήταν τόσο ίδιο και τόσο διαφορετικό από το "Ουρλιαχτό" εκείνης της εποχής που έχει στοιχειώσει όλες τις επόμενες γενιές.

Η μνήμη που τρεμοσβήνει

Χτες έπεσε στα χέρια μου για μια ακόμη φορά το Move it, ένα πολύ όμορφο free press για το cinema και τα παρελκόμενα του, μια πολύ ενδιαφέρουσα φάση, ακόμα και για μένα που σινεφίλ δε με λες, έζησα με ευκολία 3 χρόνια χωρίς να πατήσω σε κινηματογραφική αίθουσα. Ναι, το θέμα μας είναι ότι σε μια από σελίδα ζητά από τους αναγνώστες να γράψουν μια κριτική/περίληψη/σκέφτομαι και γράφω για κάποια ταινία που γουστάρουν (ή φαντάζομαι και που δεν γουστάρουν). Περιέργως και παραδόξως η πρώτη ταινία που μου ήρθε στο μυαλό ήταν το "Le Feu Follet" (νομίζω "Η φλόγα που τρεμοσβήνει" στα ελληνικά) του Louis Malle, ένα γαλλικό φιλμ του '63 που με έσπρωξε να νοικιάσω την επόμενη μέρα ότι Malle είχε και δεν είχε το video club (και να δικαιωθώ για αυτή μου την κίνηση). Το περίεργο όμως είναι πως από αυτή η ταινία, που πρώτη μου ήρθε στο μυαλό σκεπτόμενη τις αγαπημένες μου ταινίες, δε θυμάμαι σχεδόν τίποτα! Δηλαδή, ναι, εντάξει, σκοτεινό φιλμ, καταθλιπτικός πρωταγωνιστής, ένα όπλο, ένα κερί, τρομερό συναίσθημα και.. ε, αυτά περίπου..
Εντάξει, θα μου πεις δες την ξανά, δεν έγινε και τίποτα. Το ζήτημα είναι πως αυτό τείνει να συμβαίνει με όλα τα πράγματα που απολαμβάνω ιδιαίτερα. Ναι, δε μπορώ να θυμηθώ τίποτα από τον Ζαρατούστρα ή τα Άσματα του Μάλντορορ ελάχιστα από το έγκλημα και τιμωρία, σχεδόν τίποτα από το Diary του Palahniuk, μία μόνο σελίδα από τα Άγρια Αγόρια και ξεχνώ συχνά ακόμα και πως έχω διαβάσει το Fear and Loathing. Είναι όλα τους, μαζί με πολλά ακόμα, αριστουργήματα για μένα, αλλά δεν έχω ιδέα για ποιο λόγο!
Και σκέφτομαι, όταν κάποιο έργο τέχνης μας ακουμπά συναισθηματικά, μήπως τα επιμέρους στοιχεία του χάνουν εντελώς το λόγο ύπαρξης τους? Υπάρχει πιθανότητα να είναι μια εντελώς διαφορετική λειτουργία η ανάγνωση/κατανόηση μέσω των "λογικών" κομματιών του εγκεφάλου μας και διαφορετική εκείνη που συντελείται στα "συναισθηματικά" κέντρα? Μπορούμε να θυμηθούμε ή μόνο γεγονότα ή μόνο συναισθήματα που μας προκάλεσαν τα γεγονότα ή είναι απλά όλο αυτό μια προσωπική δυσλειτουργία/ ενδιαφέρον/ τρόπος κατανόησης?
Θυμήθηκα μόλις τώρα μια γελοία στιχομυθία με ένα φίλο πριν πολλά-πολλά χρόνια. "Αχ, ήταν τόσο γλυκά, κοιταζόμασταν στα μάτια μπλα μπλα", "Α,ναι? Τι χρώμα μάτια έχει?" "Εεεε, δε ξέρω!"
Τραγικό.


ΥΓ. http://www.moveitmag.gr/

Λέει ένα τραγούδι...

.."Αχ, να 'σουν αλλιώς, αλλιώς απ' ότι σ' έχει πλάσει ο Θεός" κλπ κλπ. Κι έρχομαι και σκέφτομαι, σαν άλλη Carrie Bradshaw, πόσο στην πραγματικότητα ζητάμε από τους ανθρώπους μας "να 'ναι αλλιώς". Πώς θέλουμε ν' αλλάξουμε τα ίδια ακριβώς πράγματα που κάποτε λατρεύαμε σ' έναν άνθρωπο, πώς θα θέλαμε να τον φέρουμε στα μέτρα μας και στις απαιτήσεις "των καιρών". Οι άνθρωποι μας, οι φίλοι μας, οι γκόμενοι μας, πάντα άνθρωποι ιδιαίτεροι, πάντα κι αυτοί σαν εμάς με το δικό τους βαθμό "δυσλειτουργίας", με τα προβλήματα και τις ιδιαιτερότητες τους, πάντα τους αγαπάμε και τους τσαντίζουμε, μας τσαντίζουν, συμφωνούμε, διαφωνούμε, τους πονάμε, μας πονάνε και όλα συνεχίζουν κι είμαστε μαζί τους ευτυχείς και συχνά και δυστυχείς, αλλά μπαλατζάρει κάπου η ζυγαριά κι η ευτυχία είναι τόσο μεγαλύτερη και πιο σημαντική που δε καθόμαστε να κολλήσουμε στα άσχημα. Και τέλος πάντων, τα ξέρουμε αυτά, αλλά κάπου, κάποια μέρα, κάποια στιγμή κολλάς. Και το σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι "να 'σουν αλλιώς", να μην είσαι πια αυτό, να μη βασανιζόμαστε πια, να είναι όλα απλά και λοιπά και λοιπά. Έχεις προσδοκίες. Μεγάλο κακό να έχεις προσδοκίες από κάποιον άνθρωπο. Όχι γιατί δε θα εκπληρωθούν, όχι. Απλά γιατί υπάρχουν. Απλά γιατί ποτέ πια δε θα υπάρχει ο άλλος άνθρωπος εκεί, ιδωμένος όπως πραγματικά είναι. Όχι. Θα βλέπεις μονάχα τις δικές σου προσδοκίες, τις δικές σου ιδέες, τις δικές σου επιθυμίες και ποτέ πια τον άνθρωπο ως έχει. Και θα μένεις εκεί, σε μια ψευδαίσθηση ότι μπορεί και "να 'σουν αλλιώς" και δε θα σηκώνεις το κεφάλι σου να φύγεις απλά, να προχωρήσεις αφήνοντας πίσω τους ανθρώπους που δεν είναι αυτό που θες/χρειάζεσαι/νόμιζες. Αλλά να τους αφήνεις με αγάπη. Γιατί μάλλον τελικά το ζητούμενο είναι αυτό. Ν' αγαπάς περισσότερο τους ανθρώπους που δε μπορούσαν "να 'ναι αλλιώς" και που δε θα το ήθελαν ποτέ. Ακόμα και.. ή μάλλον.. ειδικά όταν, εσύ θέλησες "να 'σαι αλλιώς" γι' αυτούς. Well, stick with yourself, αυτό μάλλον θέλω να πω. Γιατί αυτός είναι στην τελική και δε θα 'ναι ποτέ γαμημένα "αλλιώς".

New Model Army

Gagarin. Ούτε που θυμάμαι πόσα χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που βρέθηκα εδώ, νομίζω όμως πως ήταν και πάλι για τους New Model Army πριν καμιά πενταετία. Ενθουσιασμός, χαρά, παρεούλα, μπυρίτσα και πάμε..
Πώς περιγράφουν μια συναυλία? χμ..
α) Κόσμος.
Όχι πανικός, χαλαρά κι ωραία, περισσότερο "όσο πρέπει" δε ξέρω αν έχω ξαναπετύχει. Απο πιτσιρικάδες μέχρι 60άρηδες και όλα όσα βρίσκονται στη μέση αυτών. Χαλαροί και καυλωμένοι συνάμα.
β) Support.
Deus X Machina. Δεν είδα, δεν ξέρω, άργησα. Άκουσα όμως πολύ καλά λόγια και μπράβο τους.
γ) Πρώτο τραγούδι.
Δεν έχω καμία ιδέα, ήμουν απασχολημένη με το να γελάω σαν ηλίθια. Γενικά ξεκίνησε χαλαρότερα και ανέβηκε στη συνέχεια.
δ) Playlist.
Απ' όλα. Πολλά που δεν ήξερα και πολλά που ξέρουμε όλοι. Πολύ δυνατά και πιο ήσυχα, και για τους παλιούς και για τους νεότερους.
ε) Heroes.
Ακουστικό. Ωριμασμένο μαζί με αυτούς, χωρίς την αντιδραστικότητα που το χαρακτήριζε, αλλά με τη γνώση ότι πια δεν υπάρχουν ήρωες γι' αυτούς και για κάποιους απ' το κοινό τους.
στ) 51st State.
Καταπληκτικό απλά. Όταν στο τρίτο κουπλέ άλλαξε τη μελωδία και την ένταση και άφησε τον κόσμο να το τραγουδήσει απέδειξε ότι δεν επαναπαύεται σε κανένα hit, ότι σέβεται τον κόσμο που το αγαπά, αλλά το τσαλακώνει και το πηγαίνει σ' ένα άλλο επίπεδο.
ζ) Vengeance.
Πάντα ένα από τα αγαπημένα μου. Νομίζω πως το ελληνικό κοινό όμως μπόρεσε να ταυτιστεί τώρα, περισσότερο από ποτέ με το "I believe in justice, I believe in vengeance, I believe in getting the bastard". Τα 'σπασε.
η) Here Comes the War.
Έπιασα τον εαυτό μου να το τραγουδάει το ίδιο βράδυ, το επόμενο πρωί, το επόμενο βράδυ και ούτω καθεξής. Τρελή ενέργεια και από τη μπάντα και από τον κόσμο. Άψογο.
θ) Green and Grey.
Όπως πάντα συγκινητικό. Έκλεισε μ' αυτό πριν το encore και πολύ μας άρεσε.
ι) Love Songs.
Ή τρίτο ή τέταρτο το έπαιξαν. Τι να πω..δάκρυσα. Δε το περίμενα. Είχα χρόνια να το ακούσω και δε θυμάμαι καν αν είχα συγκινηθεί ποτέ στο παρελθόν. Αλλά οι μπαγάσιδες τα κατάφεραν πολύ γρήγορα!
κ) Ένα-ένα δε θα τελειώσουμε ποτέ.
Vagabonds? Poison Street? Get me Out? No Rest? Purity? Δεν υπήρχε λέμε, ένα προς ένα ήταν όλα άψογα! Δηλαδή γουάααου!
λ) Justin Sullivan.
ΥΠΕΡΟΧΟΣ. Τα μάτια του ήταν καθαρά, η ενέργεια του εξαιρετική, τα λόγια του όπως πάντα to the point. Χτυπήθηκε, χαλάρωσε, μίλησε, έμοιαζε σαν να είναι εδώ για να "διδάξει", αν αυτό είναι κάτι που μπορεί να ειπωθεί. Ήθελε να δει τον κόσμο, να μοιραστεί μαζί του αυτά που τόσα χρόνια νιώθει και σκέφτεται και να εισπράξει την αγάπη και την ενέργεια του κοινού του. Για μένα το πιο όμορφο κομμάτι της συναυλίας ήταν η θέρμη του Sullivan. Μπράβο του.
μ) Τι δε μου άρεσε.
Κάτσε να σκεφτώ.
Περίμενε...
Το 'χω...
Α, ναι! Δε μπορούσαν να παίξουν άλλο ένα 2ωράκι δηλαδή?
ν) Σύνοψις.
Δε φτάνουν τα γράμματα. Για μία ακόμα φορά οι New Model Army ήρθαν να μας δείξουν γιατί δε θα σταματήσουμε ποτέ να τους ακούμε και να τους απολαμβάνουμε. Και την επόμενη φορά πάλι εκεί θα είμαστε... (ακολουθεί τεράστιο χαμόγελο)

what if ..

Σκεφτόμουν σήμερα τι θα γινόταν αν, ας πούμε, οι σκέψεις μας καταγράφονταν αυτόματα από ένα .."κάτι" και μπορούσαμε να τις δούμε όπως βλέπουμε π.χ. ένα blog. Είναι κάτι σαν αυτό που πάνω απ' το κεφάλι της πωλήτριας που σου χαμογελάει πετάγεται ένα συννεφάκι και βλέπεις ότι στην πραγματικότητα σε βρίζει? Κάπως έτσι.
Φανταζόμουν λοιπόν, πόσο ακαταλληλότερα των ακαταλλήλων θα ήταν αυτά τα "blog" που λέει ο λόγος, και πόσα καντήλια θα περιείχαν. Δηλαδή, ξεκινάς το πρωί απ' το σπίτι σου. Τι κάνεις? Βρίζεις! Γιατί α)θες να κοιμηθείς. β) ΘΕΣ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ. γ) αργεί το τρόλει/σε έκλεισε ο μαλάκας και δε μπορείς να ξεπαρκάρεις. δ) έχει κίνηση. ε) σε παίρνει η μάνα σου να ρωτήσει αν ξύπνησες παιδάκι μου να πας στη δουλειά σου. Μη πολυλογώ, η λίστα μπορεί να είναι από γιγάντια ως τερατώδης.
Κάνεις το πρώτο σου τσιγάρο τρέχοντας πανικόβλητος ανάμεσα σε μηχανάκια, λεωφορεία και αυτοκίνητα (ή ακόμα χειρότερα, οδηγώντας ανάμεσα τους) και φτάνεις στη δουλειά. Αν είσαι απ' αυτούς που χαμογελάνε και χαλαρώνουν, δεν έχω καμία ιδέα πως βρέθηκες να διαβάζεις αυτό το κείμενο και καλύτερα να σταματήσεις εδώ. Για όλους εμάς τους υπόλοιπους το βρισίδι δε συνεχίζεται απλώς αλλά πολλαπλασιάζεται μ' ένα μαγικό τρόπο καθώς όλοι/όλα σου φταίνε και έχουν βαλθεί πρωινιάτικο να σου κάνουν τα νεύρα τσατάλια. Σου σκάει ο-μη-πω-καλύτερα να πιει καφέ (στην περίπτωση μου) ή να κάνει οτιδήποτε είναι αυτό για το οποίο έρχεται σε σένα και δε λέει το τσουτσέκι τουλάχιστον ένα "Καλημέρα"! Χριστούς. Παναγίες. Επανέλαβε.
Κάνει λοιπόν αυτό που είναι να κάνει κι ένα "Ευχαριστώ/Παρακαλώ/Γεια σας" είναι εξαιρετικά δύσκολο να το ξεστομίσει. Όπως λέει κι ένας φίλος, είναι ακριβώς εκεί που βλέπεις την καρωτίδα να πλησιάζει απειλητικά προς τα δόντια σου. Ωραία, λες, καλά αρχίσαμε. Ε, και μετά όπως καταλαβαίνετε η μέρα συνεχίζει έτσι γιατί, άνθρωπος είσαι, άμα σου γυρίσει το μυαλό με το που ανοίξεις το μάτι, όλα τα στραβά και τα ανάποδα θα τα βρεις μπροστά σου. Είναι βέβαια και απολύτως λογικό ότι οι αγαπημένοι σου συνάδελφοι ΕΚΕΙΝΗ ακριβώς τη μέρα που το ένα σου μάτι είναι κανονικό και το άλλο έχει γυρίσει ανάποδα προειδοποιώντας σε για το επερχόμενο εγκεφαλικό, ΕΚΕΙΝΗ την ώρα που πας να πιεις μια γουλιά καφέ θα θυμηθούν να αναδιοργανώσουν την αποθήκη/να κλείσουν τις εκκρεμότητες του μήνα/να σου φέρουν 700 πράγματα να κάνεις/να ζητήσουν τη γνώμη σου για το διαστημόπλοιο που σχεδιάζουν.
Κι εκεί ακριβώς λοιπόν, πες ότι σου σκάει ένα χαρτί με το τι έχεις σκεφτεί μέχρι τώρα, δε θα τ' αρχίσεις τα ψυχοφάρμακα? Θα τ' αρχίσεις! Θα πεις δεν είμαι καλά, ξύπνιος δυο ώρες κι έχω ήδη συμπληρώσει τρεις Α4 μπινελίκι!
Τι να πω, όπως ανακοίνωσε και μια αξιολάααατρευτη (λεπτή ειρωνεία) πελάτισσα μου σήμερα "να κάνεις μετάνοιες στον άγιο Αντύπα" (δε μπορώ να ξέρω τι εννοούσε, απλά κρύφτηκα και γέλασα για κανα τεταρτάκι).
Κι επειδή ως γνωστόν "τα γραπτά μένουν", πάλι καλά που δε μας έχει προφτάσει η τεχνολογία και μπορούμε να τις ξεχνάμε αυτές τις μέρες, τουλάχιστον μέχρι την επόμενη φορά.
Καλημέρα ?