Bullying: Ένα απαίσιο δέντρο ενός γιγαντιαίου δάσους. #hub6301

Τα τραγικά γεγονότα προκαλούν συχνά μια υπερδραστηριότητα γύρω τους.
Ψάχνουμε τη "ρίζα του κακού". Ευτυχώς έστω, δεν είμαστε απ' τους ανθρώπους που ψάχνουν να ξεριζώσουν τους "κακούς".
Και πάμε πίσω. Σε κάθε θέμα, σε κάθε πρόβλημα επιστρέφουμε πάντα πίσω. Στην αρχή. Στο παρελθόν. Στη ρίζα.

Οικογένεια.
Σχολείο.
Repeat.

-Και τι πρέπει να κάνουμε?
-Πρέπει να αλλάξουμε..

Να αλλάξουμε. Ν' αλλάξουμε. Ναλλάξουμε. Ναλάξουμε. Νααξομε. Ναξομε. Ναμε. Ναμαι. Να 'μαι. Να, είμαι. Είμαι, να. Είμαι εδώ. Είμαι παιδί. ΕΙΜΑΙ ΠΑΙΔΙ. Το θυμόμαστε ποτέ ?

Εγώ ήμουν παιδί. Θυμάμαι να ήμουν παιδί. Θυμάμαι? Επιτρέπω στον εαυτό μου να θυμηθώ πως ήμουν κάποτε παιδί? Επιτρέπω να θυμηθώ πόσο πόνεσα όταν δε με αγκάλιασαν? Πόσο έκλαψα όταν με τιμώρησε η δασκάλα? Πόσο με πείραζε που δε με διάλεγαν στο ποδόσφαιρο? Μου επιτρέπω να θυμάμαι?

Εγώ είμαι παιδί. Είμαι? Είμαι παιδί? Νιώθω? Αφήνω ? Μου επιτρέπω να πονάω ακόμη όταν δε με αγκαλιάζουν? Όταν με τιμωρούν, όταν δε με επιλέγουν? Μου επιτρέπω να ονειρεύομαι, να χαίρομαι και να παίζω? Μου επιτρέπω να γελάω και να τρέχω, να δημιουργώ? Βιώνω? Αφήνομαι?

Εσύ είσαι παιδί. Εσύ. Εσύ κι εγώ. Εσύ κι εγώ, εμείς μαζί. Μαζί. Μου επιτρέπεις να σ' ακουμπήσω? Είναι ωραία. Ακούμπησε με κι εσύ. Θές να παίξουμε? Τι? Δεν έχουμε παιχνίδια? Δε πειράζει, είμαστε παιδιά, έχουμε φαντασία! Θες να φανταστούμε? Θες να οραματιστούμε? Έλα, πιάσε μου το χέρι, θέλω να σου δείξω τον κόσμο. Δε σ' αρέσει? Ε, τότε ας τον αλλάξουμε.

Αυτός είναι παιδι.
Όχι.
Αυτός ΉΤΑΝ παιδί. Τώρα δεν είναι. Και δε μιλάω μόνο για το θάνατο. Συχνά μια χαρά μοιάζει ο θάνατος για κάποιους ανθρώπους. Τους απελευθερώνει και τους ησυχάζει. Τους άλλους γύρω-γύρω πειράζει συχνά ο θάνατος γιατί τους θυμίζει τι δεν έκαναν για να απελευθερώσουν και να ησυχάσουν τον άνθρωπο αυτόν πρίν χρειαστεί να στραφεί στο θάνατο σαν μόνη λύση. Όχι, δε μιλάω για το θάνατο (Νιώθετε άβολα που λέω συνέχεια τη λέξη θάνατος? Μην ανυσηχείτε, το ίδιο κι εγώ). Δε μιλάω λοιπόν γι' αυτό μόνο. Αν ζούσε ο Βαγγέλης δε θα ήταν παιδί. Πάει αυτό. Έπαψε να νιώθει παιδί εδώ και πολύ καιρό. Ίσως να μην ένιωσε και ποτέ παιδί, όπως ένα σωρό άνθρωποι που δεν τους επιτράπηκε να ζήσουν τη παιδικότητα τους. Όπως ένα παιδί που μεγάλωσε στα ιδρύματα και είδε πρώτη του φορά ένα ολόκληρο αγγούρι στα 9 του χρόνια και δεν ήξερε τι είναι, νόμιζε οτι το αγγούρι είναι μόνο οι μικρές φετούλες που έβλεπε στο πιάτο του τόσα χρόνια.. Κάθε φορά που ένας νέος άνθρωπος παλεύει ή πεθαίνει, ένα σωρό άνθρωποι λένε "Παιδί μου". Βαγγέλη, παιδί μου. Ρωμανέ, παιδί μου κλπ. Επιτρέπουν για λίγο στον εαυτό τους να κοιτάξει τριγύρω τα υπόλοιπα παιδιά που παλεύουν να ζήσουν και να δημιουργήσουν και ίσως να αναλογιστεί για λίγο τι κάνει ο ίδιος για αυτά τα παιδιά. Επιτρέπουν για μια τόσο δα στιγμούλα στον εαυτό τους να σκεφτεί:
Αυτοί είναι παιδιά. 

End.of.emotionally.charged.content.

Οι αλλαγές χρειάζεται να είναι βαθειές. Όχι μόνο για το Bullying βέβαια, καθώς υπάρχει ένα ολόκληρο δάσος απο πίσω, μια κουλτούρα και μια κοινωνία πολύ ζόρικη για όλους και αβάσταχτη για πολλούς. Πρέπει να αρχίσουμε να αλλάζουμε, η ανάγκη είναι επιτακτική και όλο και περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται να το καταλαβαίνουν αυτό. Πρέπει να επιστρέψουμε σε πιο ουσιαστικούς και συλλογικούς τρόπους ζείν και σχετίζεσθαι, μήπως καταφέρουμε να μη σκοτώσουμε οτιδήποτε είναι ανθρώπινο μέσα μας. Μόνος τρόπος είναι να αναδιαμορφώσουμε την παιδεία.
Να μειώσουμε τον ανταγωνισμό και να βάλουμε τα παιδιά να δουλεύουν μαζί (δε θυμάμαι ΠΟΤΕ στα παιδικά μου χρόνια να με παρώθησε κάποιος δάσκαλος να δουλέψω μαζί με κάποιον άλλον, η μόνη ομάδικη δραστηριότητά ήταν τα ανταγωνιστικά αθλήματα).
Να ενισχύσουμε τη διαφορετικότητα. Απλά και πρακτικά. Ένα διαολεμένο μπράβο για τα ιδιαίτερα ταλέντα κάθε παιδιού. (Έβλεπα κάποιες εικόνες όπου παιδιά είχαν κάνει ζωγραφίες ή είχαν γράψει κάποια έξυπνα αστεία σε κάποιο σχολικό τεστ που δεν ήξεραν τη σωστή απάντηση. Έβλεπα εκεί κάποιους υπέροχους δασκάλους που σχολίαζαν θετικά, έγραφαν χιουμοριστικές απαντήσεις ή συμπλήρωναν αυτές τις ζωγραφίες των παιδιών. Φαντάζομαι το χαμόγελο των παιδιών που θα πήραν αυτή την "απάντηση" στη δημιουργικότητα τους, καθώς θυμάμαι το δικό μου χαμόγελο σε αντίστοιχες καταστάσεις).
Να ελέγξουμε όχι τα παιδιά, αλλά αυτούς που αλληλεπιδρούν με τα παιδιά. Ο -φανταστικός!- κύριος Robinson (https://www.ted.com/talks/ken_robinson_how_to_escape_education_s_death_valley#t-364491) λέει οτι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να κάνεις κάτι και στο να... χμ... να ΚΑΝΕΙΣ κάτι. Κάνεις, λέει, δίαιτα, αλλά αν δε χάνεις κιλά τότε μάλλον δε τα καταφέρνεις και πολύ να κάνεις δίαιτα. Πολλοί δάσκαλοι λοιπόν, όπως λέει, "are engaged in the act of teaching but not actually fulfilling it". Δε χρειαζόμαστε τέτοιους ανθρώπους, υπάρχουν πολύ καλύτερες δουλειές για αυτούς. Αν θέλουν τόσο πολύ παρ' όλαυτα, ας τους μορφώσουμε και γενικώς, ας αυτομορφωθούμε. Ας μιλούν οι εκπαιδευτικοί και μεταξύ τους ΚΑΙ με τα παιδιά (και με τις οικογένειες σαφώς), δημιουργώντας νέες ιδέες και εξετάζοντας παραδείγματα που οδήγησαν σε καλύτερα αποτελέσματα. Το αυτό και για τις οικογένειες. Είναι απαράδεκτο να μη μορφώνουμε τις οικογένειες στις συνέπειες των πράξεων τους στα παιδιά. Εκπαιδευτικοί και ψυχολόγοι, με δημιουργικό διάλογο οφείλουν να βοηθούν τις οικογένειες ώστε να βοηθήσουν τα παιδιά.
Να ερευνήσουμε και να συνθέσουμε και ως ψυχολόγοι, αλλά και ως επιστήμονες -και μη- απο πολλούς διαφορετικούς κλάδους. (Πχ, Άκουσα. α) Για τις ναρκισσιστικές επενδύσεις των γονέων στο παιδί τους που εσωτερικεύονται δημιουργώντας μια -προβληματική- ναρκισσιστική επένδυση του εαυτού. (ψυχαναλυτική σκοπιά), β) Για τις τιμωρητικές επιδράσεις του περιβάλλοντος και τις θετικές ή αρνητικές ενισχύσεις των αλληλεπιδράσεων του ατόμου (συμπεριφορική σκοπιά), γ) Για τη δομή του κοινωνικού ιστού / συστήματος (κοινωνιολογική, αν θέλετε, σκοπιά), κλπ,κλπ,κλπ. Το ίδιο πράγμα είναι όλα, η ίδια ρίζα. Το ότι τα λέμε με διαφορετικούς τρόπους όμως δε βολεύει κανέναν. Προτείνουμε οτι τα παιδιά πρέπει να μάθουν να δουλεύουν μαζί, να αλληλουποστηρίζονται και να βοηθούν το ένα το άλλο ώστε να πάψουν φαινόμενα σαν το bullying. Το παράδειγμα που δίνουμε σαν επιστήμονες δε φαίνεται να είναι και τόσο εξαιρετικό, ε?).

Εν κατακλείδι, ας ξεκινήσουμε απ' το "Εγώ". Κανείς δε μπορεί να προσφέρει τίποτα σε κανέναν, αν δε προσφέρει στον εαυτό του. Παρηγόρησε το παιδί μέσα σου πριν κάνεις παιδιά και πριν αποφασίσεις να "μορφώσεις" παιδιά. Να μάθουμε πρώτα εμείς και να μάθουμε τα παιδιά να λένε "Εσύ" οχι για το αντιθέσουν στο Εγώ, αλλά για συμπληρώσουν το Εγώ (ή μάλλον συγνώμη, τα παιδιά το ξέρουν ήδη αυτό, οπότε να μάθουμε εμείς να το κάνουμε και να σταματήσουμε να μαθαίνουμε στα παιδιά να κάνουν το αντίθετο). Και όλοι μαζί να μάθουμε να λέμε "Αυτοί", κοιτώντας πάντοτε γύρω μας με αγάπη και κατανόηση τις ανάγκες των άλλων. Είναι μακρύς ο δρόμος, αλλά μπορούμε να τον διανύσουμε αν πράγματι το θέλουμε.

ΥΓ. Όσο για το διαδίκτυο, απλά πολλαπλασιάζει τις δυνατότητες και από τις δύο πλευρές. Δυνατότητες για να βελτιώσουμε και δυνατότητες για να χειροτερέψουμε τα πράγματα. Όσοι γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές μπορούν να αλληλεπιδράσουν με το "σωστό" τρόπο, θα χρησιμοποιήσουν θετικά και εξαιρετικά τις δυνατότητες που προσφέρει ο ιστός. Σε αντίθετη περίπτωση, αν προσθέσουμε τα χαρακτηριστικά του διαδικτύου στους "λανθασμένους" τρόπους αλληλεπίδρασης, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι καταστροφικά.
ΥΓ2. Για μια νότα ελπίδας, το παιδάκι με το αγγούρι είναι πραγματική ιστορία. Ένα ζευγάρι υπέροχων ανθρώπων όμως το πήρε σπίτι του, μετά από γιγάντια μάχη με το γραφειοκρατικό τέρας, δίνοντας του πίσω τη χαμένη του παιδικότητα. 

Παντοπωλείον "Το ωραίο Διαδίκτυον". Ή "Γιατί-γράφω-3-ώρες-τώρα?" #hub6301

Κάθε εφεύρεση κάποιου "εργαλείου" και κάθε πιθανή αλλαγή στις κοινωνικές δομές και σχέσεις, κάθε τι στην πορεία της ιστορίας που μπορεί να ονομάζεται πια "επανάσταση", προκάλεσε στην εποχή του ερωτηματικά και αντιδράσεις.
Πλέον, θεωρούμε δεδομένο (σε κάποιο βαθμό έστω) οτι κάθε "επανάσταση" έφερε πολυποίκιλες αλλαγές στη ζωή, την καθημερινότητα και τις σχέσεις των ανθρώπων, αλλαγές που κανείς δε μπορούσε να είχε προβλέψει και οι οποίες εξυπηρετούσαν πολλούς, αλλά απειλούσαν και κάποιους. Όπως και να 'χει, οι αλλαγές αυτές καθόρισαν το "ποιοί είμαστε", καθόρισαν το πως σκεφτόμαστε, πως δρούμε και πως αλληλεπι-δρούμε, καθόρισαν ακόμη και την ίδια την ανάπτυξη του εγκεφάλου μας.
Η ιδιαιτερότητα της επανάστασης του διαδικτύου είναι απλά το γεγονός οτι "συμβαίνει τώρα". Και, ναι, έχει αλλάξει ήδη πολλά, αλλά το πιθανότερο είναι τελικά να αλλάξει τα πάντα. Τυγχάνει απλά να είμαστε εδώ και να προσπαθούμε να "ακουμπήσουμε" το φαινόμενο και να κάνουμε προβλέψεις γι' αυτό. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Η ιστορία θα αναλάβει τη πραγματική δουλειά.

Παρ' όλα αυτά, και καθώς η κουλτούρα του 21ου αιώνα, το έθος της διανοητικοποίησης και το ιδεώδες του "ελέγχου" μου απαγορεύουν να μη παίξω το ρόλο του κομπάρσου που μου αναλογεί, θα προσπαθήσω να αναπτύξω κάποια ζητήματα που με απασχολούν αναφορικά με τη διαδικτυακή "επανάσταση".

Ένα απο αυτά, το οποίο και περιγράφηκε εξαιρετικά στην ομαδική μας διεργασία, αναφέρεται στις "φοβίες" και στο πως η χρήση του διαδικτύου μπορεί πιθανόν να τις επιτείνει. Το διαδίκτυο μας προσφέρει τη δυνατότητα να αποκτήσουμε ευκολότερα οτιδήποτε θελήσουμε χωρίς να εκτεθούμε. Η ευκολία αυτή, όσο θεμιτή και αν είναι, μπορεί να δημιουργεί μια προστατευτική "φούσκα" αποφυγής, η οποία να αποτρέπει το άτομο να έρθει αντιμέτωπο με κάποιο φοβικό ερέθισμα ώστε να το "αντιμετωπίσει". Είναι αλήθεια οτι όλοι ερχόμαστε συχνά σε επαφή με κάποιες "άβολες" καταστάσεις στο περιβάλλον. Αντιμετωπίζοντας τις όμως, είναι πιθανότερο να νιώθουμε σταδιακά λιγότερο άβολα ή ακόμη και ευχάριστα όταν ερχόμαστε σε επαφή με αυτές. Μαθαίνουμε. Συχνά με έναν κάπως δύσκολο τρόπο, αλλά μαθαίνουμε. Αν όμως γυρίσουμε πίσω, στην αρχή αυτής της αλυσίδας μάθησης, στις πρώτες επαφές με αυτό το "άβολο", "φοβογόνο", "απειλητικό" (κλπ) ερέθισμα, θα θυμηθούμε εύκολα πόσο άγχος μας προκαλούσε η επαφή με αυτό και κυρίως πόσο θα θέλαμε να το αποφύγουμε! Μη έχοντας επιλογή όμως, το αντιμετωπίσαμε όπως μπορούσαμε, ξεκινώντας αυτόν τον "κυκλο" έκθεσης και μάθησης. Το διαδίκτυο μπορεί να παρεμβαίνει στον κυκλο αυτό, κρατώντας μας "εγκλωβισμένους" στις φοβίες μας και, πιθανά, επιτείνοντας τις. Αν και αυτό μπορεί να αφορά λίγο περισσότερο νεαρά σε ηλικία άτομα, δε περιορίζεται εκεί. Σε περιπτώσεις για παράδειγμα κάποιας ήπιας κοινωνικής φοβίας ή αγοραφοβίας, το άτομο μπορεί να έρθει εύκολα σε επαφή μέσω της οθόνης του υπολογιστή του με κάποια από τα ερεθίσματα που αποφεύγει στη πραγματική του ζωή, διατηρώντας ή και αυξάνοντας με τον τρόπο αυτό τις φοβίες του.

Σε μια άλλη πλευρά του συνεχούς βέβαια, η προστατευμένη επαφή που το διαδίκτυο μπορεί να προσφέρει, είναι πιθανό να λειτουργήσει και ως "τυράκι" σε μια διαδικασία που προσομοιάζει αυτό που οι συμπεριφοριστές ονομάζουν "σταδιακή απευαισθητοποίηση". Ένα άτομο που φοβάται, ή δεν ενδιαφέρεται, για τις κοινωνικές επαφές παραδείγματος χάριν, μπορεί ίσως μέσω των social media να αρχίσει να επικοινωνεί με άλλα άτομα, "προστατευμένο" από την απόσταση που του προσφέρει το διαδίκτυο. Νιώθοντας όλο και περισσότερο άνετα με αυτές τις επαφές (και ίσως και με κάποια παρέμβαση/καθοδήγηση) μπορεί το άτομο να θελήσει να τις "επεκτείνει" και εκτός του μέσου. Μια τέτοια "υπέρβαση" για ένα άτομο που έχει κάποια έντονη φοβία, μπορεί να είναι πιθανή, καθώς η απομακρυσμένη (διαδικτυακή) επαφή με τα άλλα άτομα μπορεί να μην είναι αρκετή πια για να τον ικανοποιήσει ή καθώς μπορεί απλά η ασφάλεια που νιώθει με αυτά τα άτομα να κάνει την επαφή μαζί τους στο φυσικό κόσμο λιγότερο απειλητική. Με τη σειρά τους, αν αυτές οι "ασφαλείς" επαφές οδηγήσουν σε θετικά συναισθήματα, είναι πιθανό το άτομο να θέλει στη συνέχεια να έρθει σε επαφή και με άλλους ανθρώπους, χωρίς να χρειάζεται πια να νιώθει την ασφάλεια του υπολογιστή του όταν τους γνωρίζει. Και πάλι, μάθηση. Αλλά αλλιώς.

Τέλος, στην εντελώς αντίθετη πλευρά, μπορεί να βρούμε την "τιμωρητική" χρήση του διαδικτύου. Εκεί όπου προηγείται η έκθεση του ατόμου σε μια κατάσταση και όπου η φοβία μπορεί να δημιουργηθεί εκεί που δεν υπήρχε, ως απάντηση στις αρνητικές αντιδράσεις των άλλων ανθρώπων (πχ. βλέπε "Ο αετός πεθαίνει στον αέρα" κλπ από το post της Μαριλίνας στο "Cyber Methods").

Το διαδίκτυο μας αλλάζει αλλά και μας βοηθά. Εν τέλει όμως πρέπει να κρατάμε στο μυαλό μας πάντοτε την εξαιρετικά επιτυχημένη ατάκα που ακούγεται στο video που ανέβασε η Χρυσούλα "The most powerful answer is always the simplest: The off-button"...

Ps. Πολύ πολύ-λογία. Sorry 'bout that.
Ps2. Hmm...Ξαναδιαβάζοντας το σκέφτομαι: That's pretty much what they should call the "Robert Mellon Effect"!

Όρια #hub6301

Η οριοθέτηση είναι μια σημαντική λειτουργία που τα άτομα μαθαίνουν μεγαλώνοντας.

Στη διαδικτυακή εποχή τα όρια είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Στη 'διαφανή' (transparent) λειτουργία του κυβερνοχώρου, εναπόκειται στο άτομο να θέσει τους προσωπικούς του περιορισμούς στη χρήση του μέσου. Πασχίζουμε συχνά και με διάφορους τρόπους, να ορίσουμε μια "ιδιωτικότητα", έναν "προσωπικό χώρο", ο οποίος παρότι εκμεταλλεύεται τις παροχές του διαδικτύου, προσπαθεί να αποφύγει και τις παγίδες του. 

Χρησιμοποιούμε πολλές στρατηγικές για να επιτύχουμε την οριοθέτηση αυτή της ιδιωτικής μας ζωής ως χρηστών του διαδικτυακού χώρου, αποφεύγοντας παγίδες, χρησιμοποιόντας εργαλεία με συγκεκριμένους τρόπους ή και αρνούμενοι εντελώς τη χρήση κάποιων μέσων ή κάποιας πλευράς αυτών. Ένα ζήτημα όμως που προκύπτει είναι το κατά πόσο η αντίληψη μας είναι "αληθινή". Πόσο αθώα είναι μέσα που θεωρούμε οτι δε προσβάλλουν την ιδιωτικότητα μας? Πόσο άκακα είναι μέσα που πιστεύουμε οτι μας κάνουν να εκτιθέμεθα πέραν των ορίων μας? Απαντήσεις σε ερωτήσεις σαν κι αυτές μπορούν να απαντηθούν μόνο μέσω μιας διαδικασίας δοκιμής-και-σφάλματος στον νέο -σχετικά- κυβερνοχώρο, και μόνο εαν το άτομο καταφέρνει να διατηρεί μια διαρκή κριτική διεργασία στοχασμού πάνω στο μέσο καθ' αυτό και κυρίως στον εαυτό του ως χρήστη του μέσου.

Αυτή η δοκιμή και μάθηση μέσω σφαλμάτων εντός του διαδικτύου είναι αντίστοιχη με αυτή που πραγματοποιείται στον πραγματικό κόσμο ή είναι τελικά περισσότερο επίπονη? Για τα νέα άτομα, τα οποία πιθανόν κάνουν πολλές από τις πρώτες δοκιμές-και-σφάλματα της ζωής τους εντός αυτού του μέσου, η ωρίμανση που συνεπάγεται αυτή η διεργασία είναι πιθανόν να είναι βιαιότερη ? Και τέλος, τι είναι αυτό που μας κάνει τελικά να βάζουμε τα όρια μας σε ένα σημείο πάνω στο συνεχές της χρήσης του κυβερνοχώρου και όχι σε κάποιο άλλο και ποιά στοιχεία του μέσου αυξομειώνουν τη θέση του σημείου αυτού ?

#hub6301 Τα εισαγωγικά

Τι μπορεί να είναι πιο παραγωγικό σε μια εκπαιδευτική δραστηριότητα από τη σύνθεση θεωρίας? Ενώνοντας φωνές και απόψεις πάνω σε ένα πλαίσιο μελετών και δομημένων θεωριών, δημιουργούμε, ανασκευάζουμε και βελτιώνουμε τη γνώση. Οι προσδοκίες από μια τέτοια δραστηριότητα είναι μεγάλες, ευελπιστώ για όλους μας.
Η χρήση ενός δημόσιου διαδικτυακού χώρου θεωρώ είναι μια ιδιαίτερη πλευρά της διαδικασίας αυτής για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι καλούμεθα να είμαστε 'προσεκτικοί', οργανωμένοι και συγκεκριμένοι όταν γράφουμε τα σχόλια και τις απόψεις μας, λόγω της δημόσιας φύσης του μέσου αυτού. Ο δεύτερος και σημαντικότερος για μένα είναι ότι 'τα γραπτά μένουν'. Ένα blog δεν είναι κάτι παραπάνω από ένα ημερολόγιο, γραμμένο μονάχα με λίγο διαφορετικό τρόπο και 'φιλτραρισμένο' σε κάποιο βαθμό. Δείχνει ένα κομμάτι του εαυτού μας στο χρόνο και μας ωθεί, σε κάποιο βαθμό, να αναγνωρίσουμε τη 'συνέχεια' της σκέψης μας, να θυμηθούμε πλευρές του εαυτού μας, να γελάσουμε με αυτόν είτε για τα λάθη του, είτε για την ευφυία του, είτε για τις σκέψεις που αναδύονταν υπό συγκεκριμένες συνθήκες στη ζωή μας.
Πιστεύω και ελπίζω ότι ο 'μελλοντικός μου εαυτός' θα κοιτά με συμπάθεια και ενδιαφέρον τις δραστηριότητες του τωρινού μου '#hub6301' εαυτόυ, με τον ίδιο τρόπο που αυτός ο τωρινός εαυτός κοιτά (μετά απο καιρό) τις δραστηριότητες του 'παρελθοντικού εαυτού' και θυμάται, αναγνωρίζει και μαθαίνει ξανά από αυτόν. Ή όπως λέει κι η Αφροδίτη "How it all started".
[Ποίηση πρωινιάτικο,ε?] 

Γιατί-κρατάω-μια-βδομάδα-τις-εφημερίδες-που-δε-προλαβαίνω-να-διαβάσω.

Λοιπόν, διάβαζα ένα άρθρο για ένα νέο βιβλίο ενός τύπου Alain Ehrenberg που λέγεται «Η κούραση να είσαι ο εαυτός σου». Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, παρά μόνο το περιληπτικό αυτό άρθρο, αλλά είναι μια ιδέα που δε μου ήρθε ως ξένη, αλλά ούτε και ώς απόλυτα δομημένη στο κεφάλι μου. Λέει λοιπόν ο κυριούλης αυτός (Γάλλος κοινωνιολόγος) οτι η κατάθλιψη δεν έχει να κάνει με βιολογικο-ψυχολογικο-οικογενειακο-συνειδησιακές μεταλλάξεις ανα τους αιώνες, αλλά με την εικόνα που η κοινωνία απαιτεί σε κάθε εποχή απο το άτομο. Οι προηγούμενες γενιές δρούσαν μέσα σε μια ξεκάθαρη και εμφανή καταπίεση (μη παρεξηγηθώ, η καταπίεση δεν έχει αλλάξει, απλώς έχει πάρει μια πιο «υπόγεια» μορφή). Οι γυναίκες παντρέυονταν μικρές απο προξενειά, συνήθως αναγκάζονταν να υποστηρίξουν όλη τους τη ζωή την οικογενειακή αυτή εστία που δεν επέλεξαν, οι εργάτες περιορίζονταν σε ελάχιστα δικαιώματα και μηδαμινή κινητικότητα, οι μεταπηδήσεις απο τη μια στην άλλη κοινωνική τάξη ήταν σχεδόν αδύνατες και γενικότερα η έννοια της «ελεύθερης επιλογής» (μη πω γενικά της «επιλογής») ήταν κάτι που μπορεί ακόμη και να φόβιζε τους ανθρώπους αυτών των εποχών. Η λέξη κλειδί ήταν η απαγόρευση. Κοινωνική, ταξική, οικογενειακή, απαγόρευση μέσω των κανόνων συμπεριφοράς, μέσω της ένδυσης, των καλών τρόπων, της σεξουαλικής καταπίεσης και η λίστα συνεχίζεται στο άπειρο. Αυτές οι απαγορεύσεις, σύμφωνα με τη ψυχαναλυτική θεωρία και σύμφωνα με τον κο Ehrenberg, οδηγούσαν στη νεύρωση, μια κλινική οντότητα που μεσουρανούσε σε εκείνες τις εποχές.

Και ερχόμαστε στην επονομαζόμενη «Δημοκρατία». Ο άνθρωπος απελευθερώθηκε, να ζήσει ο άνθρωπος! Οι θεωρητικές δυνατότητες είναι απεριόριστες, ο καθείς μπορεί να επιλέξει «ελεύθερα» και συνειδητά, έχοντας όλα τα δυνατά μέσα και προνόμια στα πόδια του. (Εντάξει, όλοι ξέρουμε πόσο γελοία ακούγονται όλα αυτά στην πραγματικότητα, αλλά μη ξεχνάμε ότι λίγα χρόνια πριν τη σημερινή κατάρευση αυτής της ουτοπίας, ο κόσμος όντως πίστευε και δρούσε με αυτές τις παραδοχές και οτι λόγω της μετάβασης απο τη μία στην άλλη μορφή κοινωνίας, ένιωθε πολύ πιο δυνατός και ελεύθερος να αυτοπραγματωθεί, επιλέγοντας πλεόν σε κάποιο μεγαλύτερο βαθμό τον τρόπο που θα πράξει κάτι τέτοιο). Έτσι λοιπόν, βρέθηκε ο ανθρωπάκος «ελεύθερος» να επιλέξει. Ζήσαμε σα γενιά τα αποτελέσματα αυτών των 1^ων επιλογών, τα πήραμε ως κάτι σαν δεδομένο. Οι άνθρωποι άρχισαν να μπορούν να συζητούν «ελεύθερα», οι γυναίκες βγήκαν απ’ τα σπίτια, παράτησαν τους άντρες-δυνάστες και πήραν μερίδιο στην αγορά εργασίας, τα παιδιά μπορούσαν να «επιλέξουν» καρίερα και τρόπο ζωής. «Το υποκείμενο δε δεσμεύεται απο αυστηρά προκαθορισμένα πρότυπα, ούτε ρυθμίζεται απο μιαν εξωτερική τάξη, αλλά μπορεί να αλλάζει, να δρα μόνο του και να στηρίζεται στις δικές του επιλογές και αποφάσεις.». Και τότε ήταν που τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν κατά διαόλου με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο απ’ οτι πριν. Ο ανθρωπάκος ψήθηκε οτι μπορεί πραγματικά να κάνει ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ θελήσει, να είναι ΟΠΟΙΟΣ θέλει να είναι, να κυνηγήσει το προσωπικό του, μοναδικό όνειρο. Περιττό να πω οτι κάτι τέτοιο δεν ήταν στην πραγματικότητα κοινωνικά επιτρεπτό, κατί το οποίο οδήγησε το φαινομενικά «ελεύθερο» υποκείμενο σε μια σειρά ματαιώσεων οι οποίες πλέον δεν οφείλονταν στην κοινωνία και τις απαγορεύσεις της, αλλά στην προσωπική ανικανότητα του να επιτύχει αυτό που επιδίωκε. Έτσι, η κλινική οντότητα της νεύρωσης άρχισε να χάνει έδαφος απο αυτή της κατάθλιψης. Το άτομο, βέβαιο οτι το μόνο που το χωρίζει από τον ιδεατό του εαυτό είναι οι δυνατότητες και οι επιλογές του, αμφισβήτησε τις δυνάμεις και την προσωπικότητα του, αδυνατώντας να δει τις κοινωνικές παγίδες της υποτιθέμενης ισότιμης δημοκρατίας. Και φυσικά, όταν η αποτυχία αποδίδεται στην «αναξιότητα» σου, οδηγείσαι μαθηματικά σε κάποια μορφή κατάθλιψης. Ο άνθρωπος του 21^ου αιώνα είναι καταθλιπτικός γιατί νομίζει οτι είναι ελεύθερος. Και το κόστος αυτού που μας διδάχτηκε ως ελεύθερη επιλογή είναι το να μην καταφέρνουμε ποτέ να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες που μας ώθησαν να έχουμε απο τους εαυτούς μας. (Σημειωτέον, δεν είναι καθόλου τυχαία η παγωμάρα του μέσου Έλληνα μπροστά στις σημερινές πολιτικές, η οποία στηρίζεται σε εκφράσεις όπως «Εμείς τους επιλέξαμε», «Κανείς μας δεν κάνει τίποτα, έτσι είμαστε όλοι υπαίτιοι για το τι μας συμβαίνει» κλπ κλπ κλπ που τελικά δικαιολογούν την παθητική(/καταθλιπτική) στάση της αυτοκατηγόριας σε σχέση με το πολιτικό σύστημα το οποίο ποτέ δεν είχαμε καμμία δύναμη να επιλέξουμε πραγματικά).

Τέλος πάντων, (επειδή αν συνεχίσω θ’αρχίσει να μοιάζει αυτό με μανιφέστο) όλα τούτα μου έρχονται σαν απολύτως λογικά, αν και δε μπορώ να προβλέψω ποια θα είναι η κλινική οντότητα που θα διαδεχτεί με τη σειρά της την κατάθλιψη. Η ιστορία θα κάνει έναν ακόμα κύκλο και θα οδηγηθούμε πίσω στη φανερότερη καταπίεση ή θα καταφέρουμε να πάμε ακόμα πιο υπόγεια και να αυτοπεριοριστούμε ακόμη περισσότερο μέσα σε μια «ελευθερία απεριόριστων δυνατοτήτων»? It remains to be seen.

Μέχρι τότε ας σηκώσουμε λιγουλάκι το κεφάλι να δούμε έστω τη σχάρα της παγίδας στην οποία όλοι έχουμε πέσει. Και έπειτα βλέπουμε αν μπορούμε να παίξουμε λίγο καλύτερα με οτιδήποτε σαδιστικά ονομάζεται ελευθερία στις μέρες μας.-

(ε,πολυ σοβαρότης έπεσε, μου ρθε και μια μαλακία. Οι φεμινίστριες έκαιγαν σουτιέν, εμείς θα καίμε ψυχοφάρμακα. Να δούμε τι θα βγάζει καλύτερα ντουμάνια).

(Πηγή: Η Εφημερίδα των Συντακτών, 3-4-5 Ιανουαρίου. Ένθετο «Ανοιχτό Βιβλίο», «Η κατάθλιψη ως παθολογία της ελευθερίας» του Θανάση Γιαλκέτση) 

Κάλιο αργά παρά ποτέ..

Σε  γενικές γραμμές, μου τη δίνουν οι γιορτές.

Είθιστε να ακολουθείται η εξής ρομποτική διαδικασία.

Α) Γαμιέσαι στη δουλειά.

Β) Ενόσω πράττεις το Α, είναι απαραίτητο να παραμείνεις ψύχραιμος, χαμογελαστός και αρκούντως εορταστικός.

Γ) Παρά το οτι πράττεις το Α καθ’ υπερβολίν (δηλαδή, γαμιέσαι να γαμιέσαι στη δουλειά), δεν έχεις μία –κυρίως λόγω της γνωστής αναλογικής σχέσης μεταξύ των ορών δουλειάς και των ποτών που πρέπει να καταναλώσεις για να συνέλθεις-.

Δ) Έχεις να πάρεις χριστουγεννιάτικο δώρο πρίν ο Bill Gates εξαπολύσει στην αγορά την κλανιά των software, τα Win Me (14 χρόνια and still counting).

Ε) Η μόνη εικόνα που μπορείς να σκεφτείς για τον Άγιο Βασίλη είναι να είναι σκουπίδι από Jack Daniel’s. (Εντάξει, αυτό είναι ακόμα κάπως αστείο)

Στ) Έχεις σταματήσει ακόμα και να κλέβεις στολίδια απο κοινόχρηστους χώρους, αφενώς γιατί ούτε μια γαμώμπαλα δε χωράει στο 3Χ3 δωμάτιο σου, και αφετέρου γιατί συνειδητοποίησες οτι με τα χρόνια η μόνη τους χρησιμότητα είναι να σε χλευάζουν τα διαβολεμένα πρωί-πρωί με το που ανοίγεις τα μάτια σου.

Ζ) Λόγω του επίπονου συνδυασμού του Α και του Γ (2ν δουλεία = 2ν+1 ξύδι), είσαι σίγουρος οτι ο μπάσταρδος ο Ρούντολφ έχει μεταμορφωθεί σε κατσαρίδα κάτω απ’ το κρεβάτι και οτι οι φακές που δε προλαβαίνεις να πετάξεις απ’ το ψυγείο έχουν γίνει radioactive και σύντομα θα φωτίζουν σα λαμπιόνια που κάθε χριστουγεννιάτικο δέντρο θα ζήλευε.

Η) Σε κάθε ανταλλαγή δώρων φέρνεις σοκολάτες ή/και μικρά μπουκαλάκια αλκοόλ απ’ το περίπτερο γιατί «δεπρολαβαίνειςγαμώτηπαναγία».

Θ) Άν τυχόν κάνεις καμμιά μαλακία και φάς σαν άνθρωπος μια μέρα, θα κάνεις να χέσεις μια βδομάδα, δράμα με το οποίο η Μάρθα η Βούρτση θα είχε συγκινήσει πολύ κόσμο αν δεν είχαμε τόσα φετίχ σαν κοινωνία.

Ι)  Τελευταίο και κυριότερο. Η ζάχαρη άχνη δεν είναι όπως παλιά.- (δριμύ κατηγορώ).

Και αν δε καταλάβατε ήδη τίποτα απο αυτόν τον αντι-εορταστικό δεκάλογο, θα σας διαφωτίσω. Οι γιορτές είναι ένα πολύ διασκεδαστικό επιτραπέζιο για πολλούς παίκτες. Ηλικίας 0-8.  Αυστηρά.

Να βρίσω για κλείσιμο?

Όχι μωρέ, άγιες γαμωμέρες είναι, άστο.

Τι να πεις ?

Ήθελα κι εγώ να πω κάτι για όλα αυτά που συνέβησαν τις προηγούμενες βδομάδες πέριξ του Συντάγματος.

Τι να πω?

Έχουν ακουστεί πολλές απόψεις, έχουν γραφτεί εκατομμύρια λέξεις, έχουν ειπωθεί πολλάκις περισσότερες.

Ένας ταρίφας έλεγε πως "όλοι αυτοί είναι του ΣΥΡΙΖΑ"

Ένας δημοσιογράφος μέτραγε πόσοι είναι οι γνωστοί άγνωστοι.

Ένας φίλος περιέγραφε πόσο ωραία φάση ήταν ο τόσος πετροπόλεμος.

Τι να πεις ?

Βλέπεις τις εικόνες και τρελαίνεσαι, άνθρωποι ματωμένοι, να πέφτουν κάτω, να τους βαράνε, να τους τραβάνε, να τους σκίζουν ρούχα, της πουτάνας. Τρελαίνεσαι. Και γνωρίζοντας ότι βλέπεις περίπου το 1/1000 από αυτά που πραγματικά συνέβησαν, τρελαίνεσαι ακόμα περισσότερο. Σου 'ρχετε, άνθρωπος είσαι, φρικάρεις, θες να σπάσεις την τηλεόραση με τους μαλάκες που ασχολούνται 20 ώρες με το καμένο τους βαν, θες να βρεις ένα ματά πεσμένο κάτω και να του κάνεις τα μούτρα κρέας, αδιακρίτως του ποιος είναι και τι έχει κάνει, θες να μπεις στη μέση και να ουρλιάξεις "Πάψτε" και μαγικά να ξυπνήσουν όλοι και να καταλάβουν τι στο διάλο κάνουν, θες να γίνεις σουπερ ήρωας και να ξηλώσεις τη βουλή να τη στείλεις στο πλανήτη Gorgoroth. Θες να κάνεις πολλά, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, βίαια. Δε κάνεις τίποτα.

Τι να κάνεις ?

Πας και κοιτάς. Αν είσαι και στη φάση παίζεις και λίγο πόλεμο. Γράφεις μια μαλακία. Λες μια άποψη. Συζητάς. Ακούς. Αγανακτείς. Περιμένεις την επόμενη φορά να ξαναπάς. Να ξανακοιτάξεις, να ξαναγράψεις μια μαλακιά και ούτω καθεξής. Έ, και?

Τι άλλο να κάνεις?

Και εδώ ακριβώς είναι το κλειδί. Στο "άλλο". Για σκέψου, τι άλλο να κάνουμε? Τώρα τι? Τα κάναμε αυτά που ξέραμε, τώρα κάτι άλλο, τι άλλο?? Περιμένουμε να γεννηθεί αυτό το άλλο, ολοκαίνουργιο και απαστράπτον. Να 'ρθει και να τα γαμήσει όλα ρε αδερφέ, να τα γυρίσει τούμπα. Για πολλούς έχει ήδη έρθει, και όντως, τέτοια μαζικότητα και καλή διάθεση δεν είχαμε ξαναδεί πριν ξεκινήσει όλο αυτό το θέμα της πλατείας (τουλάχιστον όχι σε τέτοια έκταση, μην υποτιμούμε τις άπειρες κατά καιρούς πρωτοβουλίες σε πιο τοπικό, ενδοομαδικό επίπεδο). Φυσικά η κοινή ιδεολογία δεν είναι ιδιαιτέρως παρούσα σε αυτό, αλλά σπάνια είναι όταν παρεμβάλλεται η λέξη μαζικότητα, το όχι όμως είναι μια πολύ δυνατή λέξη, ασχέτως του τι την ακολουθεί (μνημόνιο? φασισμός? "δημοκρατία? βία? γουατέβερ) και όταν τόσοι άνθρωποι λένε μαζί όχι σε κάτι, τότε κάποιος-οι από αυτούς θα πουν και "ναι" σε κάτι άλλο, δε μπορεί.

Που θα οδηγεί και τι θα είναι αυτό το τεράστιο άλλο που θα σκάσει δε ξέρω. Ούτε τι νόημα θα 'χει. Ούτε αν θα μας τσακίσει περισσότερο από το αυτό που ζούμε τώρα (σύνηθες άλλωστε τα "άλλα" να χειροτερεύουν τα "αυτά"), πιστεύω όμως ότι θα ρθει.

Και τότε να δούμε τι θα πούμε...