Όρια #hub6301

Η οριοθέτηση είναι μια σημαντική λειτουργία που τα άτομα μαθαίνουν μεγαλώνοντας.

Στη διαδικτυακή εποχή τα όρια είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Στη 'διαφανή' (transparent) λειτουργία του κυβερνοχώρου, εναπόκειται στο άτομο να θέσει τους προσωπικούς του περιορισμούς στη χρήση του μέσου. Πασχίζουμε συχνά και με διάφορους τρόπους, να ορίσουμε μια "ιδιωτικότητα", έναν "προσωπικό χώρο", ο οποίος παρότι εκμεταλλεύεται τις παροχές του διαδικτύου, προσπαθεί να αποφύγει και τις παγίδες του. 

Χρησιμοποιούμε πολλές στρατηγικές για να επιτύχουμε την οριοθέτηση αυτή της ιδιωτικής μας ζωής ως χρηστών του διαδικτυακού χώρου, αποφεύγοντας παγίδες, χρησιμοποιόντας εργαλεία με συγκεκριμένους τρόπους ή και αρνούμενοι εντελώς τη χρήση κάποιων μέσων ή κάποιας πλευράς αυτών. Ένα ζήτημα όμως που προκύπτει είναι το κατά πόσο η αντίληψη μας είναι "αληθινή". Πόσο αθώα είναι μέσα που θεωρούμε οτι δε προσβάλλουν την ιδιωτικότητα μας? Πόσο άκακα είναι μέσα που πιστεύουμε οτι μας κάνουν να εκτιθέμεθα πέραν των ορίων μας? Απαντήσεις σε ερωτήσεις σαν κι αυτές μπορούν να απαντηθούν μόνο μέσω μιας διαδικασίας δοκιμής-και-σφάλματος στον νέο -σχετικά- κυβερνοχώρο, και μόνο εαν το άτομο καταφέρνει να διατηρεί μια διαρκή κριτική διεργασία στοχασμού πάνω στο μέσο καθ' αυτό και κυρίως στον εαυτό του ως χρήστη του μέσου.

Αυτή η δοκιμή και μάθηση μέσω σφαλμάτων εντός του διαδικτύου είναι αντίστοιχη με αυτή που πραγματοποιείται στον πραγματικό κόσμο ή είναι τελικά περισσότερο επίπονη? Για τα νέα άτομα, τα οποία πιθανόν κάνουν πολλές από τις πρώτες δοκιμές-και-σφάλματα της ζωής τους εντός αυτού του μέσου, η ωρίμανση που συνεπάγεται αυτή η διεργασία είναι πιθανόν να είναι βιαιότερη ? Και τέλος, τι είναι αυτό που μας κάνει τελικά να βάζουμε τα όρια μας σε ένα σημείο πάνω στο συνεχές της χρήσης του κυβερνοχώρου και όχι σε κάποιο άλλο και ποιά στοιχεία του μέσου αυξομειώνουν τη θέση του σημείου αυτού ?

#hub6301 Τα εισαγωγικά

Τι μπορεί να είναι πιο παραγωγικό σε μια εκπαιδευτική δραστηριότητα από τη σύνθεση θεωρίας? Ενώνοντας φωνές και απόψεις πάνω σε ένα πλαίσιο μελετών και δομημένων θεωριών, δημιουργούμε, ανασκευάζουμε και βελτιώνουμε τη γνώση. Οι προσδοκίες από μια τέτοια δραστηριότητα είναι μεγάλες, ευελπιστώ για όλους μας.
Η χρήση ενός δημόσιου διαδικτυακού χώρου θεωρώ είναι μια ιδιαίτερη πλευρά της διαδικασίας αυτής για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι καλούμεθα να είμαστε 'προσεκτικοί', οργανωμένοι και συγκεκριμένοι όταν γράφουμε τα σχόλια και τις απόψεις μας, λόγω της δημόσιας φύσης του μέσου αυτού. Ο δεύτερος και σημαντικότερος για μένα είναι ότι 'τα γραπτά μένουν'. Ένα blog δεν είναι κάτι παραπάνω από ένα ημερολόγιο, γραμμένο μονάχα με λίγο διαφορετικό τρόπο και 'φιλτραρισμένο' σε κάποιο βαθμό. Δείχνει ένα κομμάτι του εαυτού μας στο χρόνο και μας ωθεί, σε κάποιο βαθμό, να αναγνωρίσουμε τη 'συνέχεια' της σκέψης μας, να θυμηθούμε πλευρές του εαυτού μας, να γελάσουμε με αυτόν είτε για τα λάθη του, είτε για την ευφυία του, είτε για τις σκέψεις που αναδύονταν υπό συγκεκριμένες συνθήκες στη ζωή μας.
Πιστεύω και ελπίζω ότι ο 'μελλοντικός μου εαυτός' θα κοιτά με συμπάθεια και ενδιαφέρον τις δραστηριότητες του τωρινού μου '#hub6301' εαυτόυ, με τον ίδιο τρόπο που αυτός ο τωρινός εαυτός κοιτά (μετά απο καιρό) τις δραστηριότητες του 'παρελθοντικού εαυτού' και θυμάται, αναγνωρίζει και μαθαίνει ξανά από αυτόν. Ή όπως λέει κι η Αφροδίτη "How it all started".
[Ποίηση πρωινιάτικο,ε?] 

Γιατί-κρατάω-μια-βδομάδα-τις-εφημερίδες-που-δε-προλαβαίνω-να-διαβάσω.

Λοιπόν, διάβαζα ένα άρθρο για ένα νέο βιβλίο ενός τύπου Alain Ehrenberg που λέγεται «Η κούραση να είσαι ο εαυτός σου». Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, παρά μόνο το περιληπτικό αυτό άρθρο, αλλά είναι μια ιδέα που δε μου ήρθε ως ξένη, αλλά ούτε και ώς απόλυτα δομημένη στο κεφάλι μου. Λέει λοιπόν ο κυριούλης αυτός (Γάλλος κοινωνιολόγος) οτι η κατάθλιψη δεν έχει να κάνει με βιολογικο-ψυχολογικο-οικογενειακο-συνειδησιακές μεταλλάξεις ανα τους αιώνες, αλλά με την εικόνα που η κοινωνία απαιτεί σε κάθε εποχή απο το άτομο. Οι προηγούμενες γενιές δρούσαν μέσα σε μια ξεκάθαρη και εμφανή καταπίεση (μη παρεξηγηθώ, η καταπίεση δεν έχει αλλάξει, απλώς έχει πάρει μια πιο «υπόγεια» μορφή). Οι γυναίκες παντρέυονταν μικρές απο προξενειά, συνήθως αναγκάζονταν να υποστηρίξουν όλη τους τη ζωή την οικογενειακή αυτή εστία που δεν επέλεξαν, οι εργάτες περιορίζονταν σε ελάχιστα δικαιώματα και μηδαμινή κινητικότητα, οι μεταπηδήσεις απο τη μια στην άλλη κοινωνική τάξη ήταν σχεδόν αδύνατες και γενικότερα η έννοια της «ελεύθερης επιλογής» (μη πω γενικά της «επιλογής») ήταν κάτι που μπορεί ακόμη και να φόβιζε τους ανθρώπους αυτών των εποχών. Η λέξη κλειδί ήταν η απαγόρευση. Κοινωνική, ταξική, οικογενειακή, απαγόρευση μέσω των κανόνων συμπεριφοράς, μέσω της ένδυσης, των καλών τρόπων, της σεξουαλικής καταπίεσης και η λίστα συνεχίζεται στο άπειρο. Αυτές οι απαγορεύσεις, σύμφωνα με τη ψυχαναλυτική θεωρία και σύμφωνα με τον κο Ehrenberg, οδηγούσαν στη νεύρωση, μια κλινική οντότητα που μεσουρανούσε σε εκείνες τις εποχές.

Και ερχόμαστε στην επονομαζόμενη «Δημοκρατία». Ο άνθρωπος απελευθερώθηκε, να ζήσει ο άνθρωπος! Οι θεωρητικές δυνατότητες είναι απεριόριστες, ο καθείς μπορεί να επιλέξει «ελεύθερα» και συνειδητά, έχοντας όλα τα δυνατά μέσα και προνόμια στα πόδια του. (Εντάξει, όλοι ξέρουμε πόσο γελοία ακούγονται όλα αυτά στην πραγματικότητα, αλλά μη ξεχνάμε ότι λίγα χρόνια πριν τη σημερινή κατάρευση αυτής της ουτοπίας, ο κόσμος όντως πίστευε και δρούσε με αυτές τις παραδοχές και οτι λόγω της μετάβασης απο τη μία στην άλλη μορφή κοινωνίας, ένιωθε πολύ πιο δυνατός και ελεύθερος να αυτοπραγματωθεί, επιλέγοντας πλεόν σε κάποιο μεγαλύτερο βαθμό τον τρόπο που θα πράξει κάτι τέτοιο). Έτσι λοιπόν, βρέθηκε ο ανθρωπάκος «ελεύθερος» να επιλέξει. Ζήσαμε σα γενιά τα αποτελέσματα αυτών των 1^ων επιλογών, τα πήραμε ως κάτι σαν δεδομένο. Οι άνθρωποι άρχισαν να μπορούν να συζητούν «ελεύθερα», οι γυναίκες βγήκαν απ’ τα σπίτια, παράτησαν τους άντρες-δυνάστες και πήραν μερίδιο στην αγορά εργασίας, τα παιδιά μπορούσαν να «επιλέξουν» καρίερα και τρόπο ζωής. «Το υποκείμενο δε δεσμεύεται απο αυστηρά προκαθορισμένα πρότυπα, ούτε ρυθμίζεται απο μιαν εξωτερική τάξη, αλλά μπορεί να αλλάζει, να δρα μόνο του και να στηρίζεται στις δικές του επιλογές και αποφάσεις.». Και τότε ήταν που τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν κατά διαόλου με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο απ’ οτι πριν. Ο ανθρωπάκος ψήθηκε οτι μπορεί πραγματικά να κάνει ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ θελήσει, να είναι ΟΠΟΙΟΣ θέλει να είναι, να κυνηγήσει το προσωπικό του, μοναδικό όνειρο. Περιττό να πω οτι κάτι τέτοιο δεν ήταν στην πραγματικότητα κοινωνικά επιτρεπτό, κατί το οποίο οδήγησε το φαινομενικά «ελεύθερο» υποκείμενο σε μια σειρά ματαιώσεων οι οποίες πλέον δεν οφείλονταν στην κοινωνία και τις απαγορεύσεις της, αλλά στην προσωπική ανικανότητα του να επιτύχει αυτό που επιδίωκε. Έτσι, η κλινική οντότητα της νεύρωσης άρχισε να χάνει έδαφος απο αυτή της κατάθλιψης. Το άτομο, βέβαιο οτι το μόνο που το χωρίζει από τον ιδεατό του εαυτό είναι οι δυνατότητες και οι επιλογές του, αμφισβήτησε τις δυνάμεις και την προσωπικότητα του, αδυνατώντας να δει τις κοινωνικές παγίδες της υποτιθέμενης ισότιμης δημοκρατίας. Και φυσικά, όταν η αποτυχία αποδίδεται στην «αναξιότητα» σου, οδηγείσαι μαθηματικά σε κάποια μορφή κατάθλιψης. Ο άνθρωπος του 21^ου αιώνα είναι καταθλιπτικός γιατί νομίζει οτι είναι ελεύθερος. Και το κόστος αυτού που μας διδάχτηκε ως ελεύθερη επιλογή είναι το να μην καταφέρνουμε ποτέ να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες που μας ώθησαν να έχουμε απο τους εαυτούς μας. (Σημειωτέον, δεν είναι καθόλου τυχαία η παγωμάρα του μέσου Έλληνα μπροστά στις σημερινές πολιτικές, η οποία στηρίζεται σε εκφράσεις όπως «Εμείς τους επιλέξαμε», «Κανείς μας δεν κάνει τίποτα, έτσι είμαστε όλοι υπαίτιοι για το τι μας συμβαίνει» κλπ κλπ κλπ που τελικά δικαιολογούν την παθητική(/καταθλιπτική) στάση της αυτοκατηγόριας σε σχέση με το πολιτικό σύστημα το οποίο ποτέ δεν είχαμε καμμία δύναμη να επιλέξουμε πραγματικά).

Τέλος πάντων, (επειδή αν συνεχίσω θ’αρχίσει να μοιάζει αυτό με μανιφέστο) όλα τούτα μου έρχονται σαν απολύτως λογικά, αν και δε μπορώ να προβλέψω ποια θα είναι η κλινική οντότητα που θα διαδεχτεί με τη σειρά της την κατάθλιψη. Η ιστορία θα κάνει έναν ακόμα κύκλο και θα οδηγηθούμε πίσω στη φανερότερη καταπίεση ή θα καταφέρουμε να πάμε ακόμα πιο υπόγεια και να αυτοπεριοριστούμε ακόμη περισσότερο μέσα σε μια «ελευθερία απεριόριστων δυνατοτήτων»? It remains to be seen.

Μέχρι τότε ας σηκώσουμε λιγουλάκι το κεφάλι να δούμε έστω τη σχάρα της παγίδας στην οποία όλοι έχουμε πέσει. Και έπειτα βλέπουμε αν μπορούμε να παίξουμε λίγο καλύτερα με οτιδήποτε σαδιστικά ονομάζεται ελευθερία στις μέρες μας.-

(ε,πολυ σοβαρότης έπεσε, μου ρθε και μια μαλακία. Οι φεμινίστριες έκαιγαν σουτιέν, εμείς θα καίμε ψυχοφάρμακα. Να δούμε τι θα βγάζει καλύτερα ντουμάνια).

(Πηγή: Η Εφημερίδα των Συντακτών, 3-4-5 Ιανουαρίου. Ένθετο «Ανοιχτό Βιβλίο», «Η κατάθλιψη ως παθολογία της ελευθερίας» του Θανάση Γιαλκέτση) 

Κάλιο αργά παρά ποτέ..

Σε  γενικές γραμμές, μου τη δίνουν οι γιορτές.

Είθιστε να ακολουθείται η εξής ρομποτική διαδικασία.

Α) Γαμιέσαι στη δουλειά.

Β) Ενόσω πράττεις το Α, είναι απαραίτητο να παραμείνεις ψύχραιμος, χαμογελαστός και αρκούντως εορταστικός.

Γ) Παρά το οτι πράττεις το Α καθ’ υπερβολίν (δηλαδή, γαμιέσαι να γαμιέσαι στη δουλειά), δεν έχεις μία –κυρίως λόγω της γνωστής αναλογικής σχέσης μεταξύ των ορών δουλειάς και των ποτών που πρέπει να καταναλώσεις για να συνέλθεις-.

Δ) Έχεις να πάρεις χριστουγεννιάτικο δώρο πρίν ο Bill Gates εξαπολύσει στην αγορά την κλανιά των software, τα Win Me (14 χρόνια and still counting).

Ε) Η μόνη εικόνα που μπορείς να σκεφτείς για τον Άγιο Βασίλη είναι να είναι σκουπίδι από Jack Daniel’s. (Εντάξει, αυτό είναι ακόμα κάπως αστείο)

Στ) Έχεις σταματήσει ακόμα και να κλέβεις στολίδια απο κοινόχρηστους χώρους, αφενώς γιατί ούτε μια γαμώμπαλα δε χωράει στο 3Χ3 δωμάτιο σου, και αφετέρου γιατί συνειδητοποίησες οτι με τα χρόνια η μόνη τους χρησιμότητα είναι να σε χλευάζουν τα διαβολεμένα πρωί-πρωί με το που ανοίγεις τα μάτια σου.

Ζ) Λόγω του επίπονου συνδυασμού του Α και του Γ (2ν δουλεία = 2ν+1 ξύδι), είσαι σίγουρος οτι ο μπάσταρδος ο Ρούντολφ έχει μεταμορφωθεί σε κατσαρίδα κάτω απ’ το κρεβάτι και οτι οι φακές που δε προλαβαίνεις να πετάξεις απ’ το ψυγείο έχουν γίνει radioactive και σύντομα θα φωτίζουν σα λαμπιόνια που κάθε χριστουγεννιάτικο δέντρο θα ζήλευε.

Η) Σε κάθε ανταλλαγή δώρων φέρνεις σοκολάτες ή/και μικρά μπουκαλάκια αλκοόλ απ’ το περίπτερο γιατί «δεπρολαβαίνειςγαμώτηπαναγία».

Θ) Άν τυχόν κάνεις καμμιά μαλακία και φάς σαν άνθρωπος μια μέρα, θα κάνεις να χέσεις μια βδομάδα, δράμα με το οποίο η Μάρθα η Βούρτση θα είχε συγκινήσει πολύ κόσμο αν δεν είχαμε τόσα φετίχ σαν κοινωνία.

Ι)  Τελευταίο και κυριότερο. Η ζάχαρη άχνη δεν είναι όπως παλιά.- (δριμύ κατηγορώ).

Και αν δε καταλάβατε ήδη τίποτα απο αυτόν τον αντι-εορταστικό δεκάλογο, θα σας διαφωτίσω. Οι γιορτές είναι ένα πολύ διασκεδαστικό επιτραπέζιο για πολλούς παίκτες. Ηλικίας 0-8.  Αυστηρά.

Να βρίσω για κλείσιμο?

Όχι μωρέ, άγιες γαμωμέρες είναι, άστο.

Τι να πεις ?

Ήθελα κι εγώ να πω κάτι για όλα αυτά που συνέβησαν τις προηγούμενες βδομάδες πέριξ του Συντάγματος.

Τι να πω?

Έχουν ακουστεί πολλές απόψεις, έχουν γραφτεί εκατομμύρια λέξεις, έχουν ειπωθεί πολλάκις περισσότερες.

Ένας ταρίφας έλεγε πως "όλοι αυτοί είναι του ΣΥΡΙΖΑ"

Ένας δημοσιογράφος μέτραγε πόσοι είναι οι γνωστοί άγνωστοι.

Ένας φίλος περιέγραφε πόσο ωραία φάση ήταν ο τόσος πετροπόλεμος.

Τι να πεις ?

Βλέπεις τις εικόνες και τρελαίνεσαι, άνθρωποι ματωμένοι, να πέφτουν κάτω, να τους βαράνε, να τους τραβάνε, να τους σκίζουν ρούχα, της πουτάνας. Τρελαίνεσαι. Και γνωρίζοντας ότι βλέπεις περίπου το 1/1000 από αυτά που πραγματικά συνέβησαν, τρελαίνεσαι ακόμα περισσότερο. Σου 'ρχετε, άνθρωπος είσαι, φρικάρεις, θες να σπάσεις την τηλεόραση με τους μαλάκες που ασχολούνται 20 ώρες με το καμένο τους βαν, θες να βρεις ένα ματά πεσμένο κάτω και να του κάνεις τα μούτρα κρέας, αδιακρίτως του ποιος είναι και τι έχει κάνει, θες να μπεις στη μέση και να ουρλιάξεις "Πάψτε" και μαγικά να ξυπνήσουν όλοι και να καταλάβουν τι στο διάλο κάνουν, θες να γίνεις σουπερ ήρωας και να ξηλώσεις τη βουλή να τη στείλεις στο πλανήτη Gorgoroth. Θες να κάνεις πολλά, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, βίαια. Δε κάνεις τίποτα.

Τι να κάνεις ?

Πας και κοιτάς. Αν είσαι και στη φάση παίζεις και λίγο πόλεμο. Γράφεις μια μαλακία. Λες μια άποψη. Συζητάς. Ακούς. Αγανακτείς. Περιμένεις την επόμενη φορά να ξαναπάς. Να ξανακοιτάξεις, να ξαναγράψεις μια μαλακιά και ούτω καθεξής. Έ, και?

Τι άλλο να κάνεις?

Και εδώ ακριβώς είναι το κλειδί. Στο "άλλο". Για σκέψου, τι άλλο να κάνουμε? Τώρα τι? Τα κάναμε αυτά που ξέραμε, τώρα κάτι άλλο, τι άλλο?? Περιμένουμε να γεννηθεί αυτό το άλλο, ολοκαίνουργιο και απαστράπτον. Να 'ρθει και να τα γαμήσει όλα ρε αδερφέ, να τα γυρίσει τούμπα. Για πολλούς έχει ήδη έρθει, και όντως, τέτοια μαζικότητα και καλή διάθεση δεν είχαμε ξαναδεί πριν ξεκινήσει όλο αυτό το θέμα της πλατείας (τουλάχιστον όχι σε τέτοια έκταση, μην υποτιμούμε τις άπειρες κατά καιρούς πρωτοβουλίες σε πιο τοπικό, ενδοομαδικό επίπεδο). Φυσικά η κοινή ιδεολογία δεν είναι ιδιαιτέρως παρούσα σε αυτό, αλλά σπάνια είναι όταν παρεμβάλλεται η λέξη μαζικότητα, το όχι όμως είναι μια πολύ δυνατή λέξη, ασχέτως του τι την ακολουθεί (μνημόνιο? φασισμός? "δημοκρατία? βία? γουατέβερ) και όταν τόσοι άνθρωποι λένε μαζί όχι σε κάτι, τότε κάποιος-οι από αυτούς θα πουν και "ναι" σε κάτι άλλο, δε μπορεί.

Που θα οδηγεί και τι θα είναι αυτό το τεράστιο άλλο που θα σκάσει δε ξέρω. Ούτε τι νόημα θα 'χει. Ούτε αν θα μας τσακίσει περισσότερο από το αυτό που ζούμε τώρα (σύνηθες άλλωστε τα "άλλα" να χειροτερεύουν τα "αυτά"), πιστεύω όμως ότι θα ρθει.

Και τότε να δούμε τι θα πούμε...

Αναζητώντας το χαμένο χρόνο.

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, κι απ' ότι έχω ακούσει από δω κι από κει, η μέρα είχε πάντα εικοσιτέσσερις ώρες. Κάτι η εναλλαγή μέρας-νύχτας, κάτι οι κινήσεις άστρων και λοιπών ουρανιών σωμάτων οδήγησαν αρχαίους πολιτισμούς, αστρολόγους και μαθηματικούς να αρχίσουν να ορίζουν ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα, νανοσεκόντ και λοιπές ακατανόητες και διόλου αντιληπτές μετρικές μονάδες.

Κάπου διάβαζα πως το 1796, πέθανε στο αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς ένας κακομοίρης που μέτραγε το πόσο χρόνο έκανε ένα άστρο να περάσει από μια τρύπα (τρόπος υπολογισμού της ταχύτητας και της απόστασης του άστρου), και φέρανε έναν νέοπα να κάνει την ίδια δουλεία. Ο νέοπας απελύθει από τον αρχι-αρχιαστρονόμο άμεσα, καθώς οι μετρήσεις του ήταν κατά 8/10 του δευτερολέπτου μεγαλύτερες απ' του προσφάτως εκλιπόντος! Είκοσι χρόνια μετά ένας κυριούλης που αναφέρεται σε πολλά ψυχολογικά βιβλία έκτοτε, ανέπτυξε μια θεωρία περί των διαφορών μεταξύ αστρονόμων και κατέληξε στην έννοια της "προσωπικής εξίσωσης" η οποία μπορούσε να εξηγήσει τις διαφορές αυτές στην αντίληψη των αστρικών διελεύσεων.

Από τότε φυσικά, διάφοροι θεωρητικοί έχουν μιλήσει για την αντίληψη του χρόνου, για τις προσωπικές εξισώσεις και για τους παράγοντες που επηρεάζουν το πως ο καθένας από εμάς κατασκευάζει και αναπαριστά την έννοια του χρόνου και της διαδοχής των γεγονότων. (λυπάμαι που βαριέμαι οικτρά να μελετήσω για να σας μεταφέρω μερικές ενδιαφέρουσες πληροφορίες, επιφυλάσσομαι όμως-ως συνήθως-).

Το ζήτημα όμως στο οποίο θέλω να εστιάσω είναι στην έννοια του χρόνου τη σήμερον ημέρα, τώρα που το να λέμε "δίπλα είμαι, έρχομαι" ισοδυναμεί με 30 λεπτά, το "βλέπω κάτι και ετοιμάζομαι" ισοδυναμεί με 47 λεπτά κλπ κλπ. Διαγραμματικά.

Ξυπνάς, έχοντας κοιμηθεί 3 ώρες και 28 λεπτά.

Ανάβεις θερμοσίφωνα για 19 λεπτά να ζεσταθεί το νερό γιατί χωρίς υδρατμό δεν έχουμε μάθει.

Διαλέγεις τι θα βάλεις για να είσαι σένιος ενόσω ζεσταίνεται το νερό, κοιτάς και τα mail να δεις πόσα ραντεβού έχεις.

Πλένεσαι, χτενίζεσαι, ντύνεσαι, βάφεσαι, πλένεις δόντια, βγάζεις τσίμπλες, σύνολο 32 λεπτά.

(Αν δε τα κάνεις το πρωί, τα κάνεις το απόγευμα, οι χρόνοι παραμένουν ίδιοι)

Ξεκινάς για τη δουλειά σου. 20 έως 983274834 λεπτά.

Δουλεύεις 8ώρο. 9 ώρες και 38 λεπτά.

Επιστρέφεις μιλώντας στο κινητό. 20 έως 983274834 λεπτά.

(Άν δεν έκανες μπάνιο το πρωί, τώρα είναι η ώρα).

Βάζεις πλυντήριο/πλένεις πιάτα/μαζεύεις πεταμένα ρούχα/σκουπίζεις. 24 λεπτά.

Απλώνεις τα πόδια να ξεπρηστούν και βλέπεις ένα επεισόδιο "κάτι" να αδειάσει η γκλάβα. 40 λεπτά.

Πας για ένα ποτό/ταινία/γουατέβα. 35 λεπτά διαδρομή, 2ώρες και πολλά λεπτά παραμονή.

Γυρνάς. 15 λεπτά διαδρομή.

Κάνεις σεκς (χαχαχαχα). 23 λεπτά.

Περιμένεις να σου περάσει η υπερένταση και να κοιμηθείς. Από 5 έως 1785 λεπτά.

Και αυτά είναι χωρίς τα extras. Ποιο 24ωρο και ποιός χρόνος και ποια αντίληψη του. Περιμένεις ένα σου-κου να κοιμηθείς 15 ώρες και μετά να κλαίγεσαι που έχασες τη μέρα σου.

Να, φαντάσου, ξέχασα να βάλω το τρως (αν τρως) μέσα σε όλα αυτά, το πίνεις νερό, το ξεκουράζεσαι... Γιατί οι ανάγκες οι βασικές δε χωράνε μέσα σε αυτή τη χρονική διαδοχή γεγονότων πια, έχουν γίνει "σπατάλη χρόνου", περιττό...

Να κάνουμε ένα κίνημα λέω εγώ, να απαιτούμε το 24ωρο να έχει 48 ώρες, έτσι, μπας και προλάβουμε ποτέ τίποτα..

Ρέκβιεμ για το χειμώνα

Αν είχα μια σωστή δημοσιογραφική λογική, θα ξεκινούσα αυτό το post με τη χαμηλότερη θερμοκρασία που σημειώθηκε την προηγούμενη βδομάδα.

Αλλά βαριέμαι. Και άλλωστε δε χρειάζονται μετρικές μονάδες για να κατανοήσουμε το παράλογο του πράγματος.

Τη μέρα που χιόνιζε στην Αθήνα, Τρίτη ήτανε θαρρώ, κατεβαίνω προς το κέντρο για δουλειά, όλα ωραία και καλά, επιτέλους λίγο κρυάκι, τι ωραίος ο χιονιάς κλπ. Αντικρίζω Ερμού. Ψυχή. Μαγαζιά κλειστά, ούτε μπάτσοι στις γωνιές, ούτε άνθρωποι, ούτε τρενάκι, τίποτα. Πάω για δουλειά, πελάτες λιγότεροι απ' τους βαθμούς Κελσίου. Κοιτάω τη σελίδα της σχολής μπας κ πάω για κάνα μάθημα "κλειστό λόγω ψύχους". Και ερωτώ. Την παλεύουμε καθόλου, τρεις μέρες λίγο κρύο και παρέλυσε το σύμπαν?

Δηλαδή οκ, τα τελευταία χρόνια τα παλτό τα χουμε κάνει ριχτάρια και κυκλοφορούμε με κοντομάνικα μέχρι το Γενάρη, πότε προλάβαμε όμως να ξεχάσουμε ότι τα θερμόμετρα έχουν ΚΑΙ αρνητικούς βαθμούς κι ότι αν κάτι πέφτει απ' τον ουρανό ΔΕΝ είναι τα σκατά μιας ανώτερης ύπαρξης, αλλά ένα φυσιολογικό (και θεμιτότατο) καιρικό φαινόμενο??

Και τέλος πάντων, άντε πες το 'χουμε ρίξει στο δράμα και παθαίνουμε κοκομπλόκ με το παραμικρό, αλλά αυτό που με εξώθησε στα άκρα ήταν οι επόμενες μέρες, αλκυονίδες ή τι στο διάλο ήτανε δε ξέρω.

Διότι να σου και πάλι η μαζική παράκρουση. Παραλιακή γεμάτη, κόσμος να κάνει μπάνιο στη θάλασσα, αίντε καλό καλοκαίρι και δόξα σοι ο θεός. Και δε λέω, ωραία όλα αυτά, ήλιος, θάλασσα και τ' αγόρι τους, αλλά έλα που εμένα κάθε χρόνο τέτοια περίοδο αρχίζει το δράμα μου..

Ξεκινάνε όλοι, "Αχ, πάει ο χειμώνας, έρχεται η Άααανοιξη!!!"(με τον τόνο της φωνής να ανεβαίνει 5 οκτάβες και το χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά σαν να πήρε μαζί του ο χειμώνας ο,τι IQ είχε ξεμείνει). Και αχ τι ωραία, και οι μελισσούλες και τα πουλάκια και το κοκοράκι κικιρικικι, και "να τώρα είναι αυτό που με πιάνει την άνοιξη", και "αχ έρωτας" και πάμε πάλι απ' την αρχή.

Δε μπορώ, αντιδρώ.

Κατ' αρχάς, ΠΟΙΑ ΆΝΟΙΞΗ? Οι αμυγδαλιές έχουν ανθίσει απ' τα Χριστούγεννα από το σοκ και με έχουν ήδη τσιμπήσει 5 κουνούπια. Δεν έχει εποχές ρε παιδιά πια, παιδικές αναμνήσεις έχουν καταντήσει "θυμάσαι παλιά που είχαμε αυτό το πώς το λέγανε που έκανε κρύο και φοράγαμε γάντια?".

Δεύτερον, ΠΟΙΕΣ ΜΕΛΙΣΣΟΥΛΕΣ? Έτρωγα κάπου στου διαόλου τη μάνα πέρσι και είχε κάτι μέλισσες και έπαθα πολιτισμικό, νόμιζα ότι τα μόνα πράγματα που πετάνε πλέον είναι οι μύγες στην κουζίνα, τα κουνούπια, τα Boeing και κάτι ρομποτάκια που φτιάχνουν οι γιαπωνέζοι. Λουλούδια βλέπουμε μόνο λόγω των μεταναστών που τα πουλάνε και ντομάτες έχουμε όλο το χρόνο μη μας λείψουν, τώρα που μπήκε Μάρτης θυμηθήκαμε ξάφνου ότι υπάρχει και φύση κάπου εκεί έξω και έχει και ζώα που καψώνουν με τον καιρό.

Και τώρα αυτό που εμένανε πρέπει να κάνουν πάρτι οι ορμόνες μου επειδή ο ρινόκερος έχει καύλες και είναι έτσι φυσιολογικό να έχω κι εγώ, δε το καταλαβαίνω. Ούτε που πρέπει να θυμηθώ ότι η Αθήνα έχει και χώρους με πράσινο και να πάω να λιαστώ σώνει και ντε.

Γιατί εγώ τον θέλω το χειμώνα μου πάρα πολύ και την κόκκινη μυτούλα και τα παλτό και να μη σηκώνομαι απ' το κρεβάτι γιατί ψοφάω απ' το κρύο και το θέλω και το καλοκαίρι μου με τον ήλιο ντάλα και τις ξαστεριές, αλλά αυτό που σε ένα μήνα θα κάνουμε δυο βήματα και θα γινόμαστε μούσκεμα δε το μπορώ ξανά μανά, μου χαλάει τη διάθεση. Και θα μαστέ πάλι εδώ με 700 βαθμούς Κελσίου υπό σκιάν να βρίζουμε και τις μελισσούλες και τα boeing που δε μας παίρνουν μαζί τους, και τον ήλιο που μας βαράει και τη θάλασσα που δεν είναι μέσα μας και τ' αγόρι μου που μ' ακουμπάει και παθαίνω έγκαυμα.

Και επειδή το βλέπω να 'ρχετε, λοιπόν, δε πρόκειται να πανηγυρίσω που φεύγει ο χειμώνας και που 'ναι σα να μπαίνει η άνοιξη και πολύ θα εκτιμούσα να μη ξανακούσω κουβέντα για τις γαμημένες τις μελισσούλες, γιατί όσο ανεβαίνει η θερμοκρασία τόσο ανεβαίνει και το αίμα στο κεφάλι μου.

Θέλω λίγο χειμώνα ακόμα ρε παιδιά, 1 μηνάκι ακόμη, λυπηθείτε με...